Trea Scholten

Interviewen zoals Wilfried - 5 tips

2012-01-31T03:05:00.000-08:00

Gisterenavond keek ik naar 24 uur met. Een televisieprogramma waarin Wilfried de Jong een etmaal lang zijn gast ondervraagd. Beiden zitten al die tijd opgesloten in een ruimte.

Het lukt Wilfried iedere keer weer om een mooi programma te maken. Zijn interviewtechniek kun je ook gebruiken voor het schrijven van human interestverhalen, bedacht ik me na het bekijken van de uitzending met Herman den Blijker.

Hierbij de 24uurs-inspiratie:

1. Laat regelmatig een stilte vallen. Reageer niet te snel, maar gun je gast de tijd om na te denken en op zichzelf te reageren.

Wilfried vroeg waarom Herman aan het lijnen was. ‘Omdat ik zwaar ben,’ antwoordde Herman. ‘Gewoon te dik dus,’ reageerde Wilfried en hij gaf Herman de kans om heel lang na te denken. ‘Ja,’ was het antwoord, ‘daar komt het eigenlijk wel op neer.’ Het kostte Herman schijnbaar moeite om dit toe te geven.

2. Durf door te vragen. Neem niet snel genoegen met een antwoord, maar probeer de kern te pakken te krijgen.

Toen het over Hermans gevoelens voor zijn zoontje ging, bleef Wilfried doorvragen. Was het alleen liefde, was het ook verantwoording? Uiteindelijk stelde hij de vraag of het wellicht gewoon een dierlijk gevoel was. Kijk, dan kom je tot de essentie.

3. Ga mee met de passie van je gast. Leef je zoveel mogelijk in. Probeer te begrijpen waar die passie vandaan komt en wat dat bij iemand teweeg brengt. Maar ken je grenzen hierin.

Herman en Wilfried, twee kalende Rotterdammers. Herman rookte ’s middags een sigaar en Wilfried pafte mee. Uren later rookt Herman nog steeds, Wilfried is inmiddels gestopt.

4. Maak het de gast altijd naar de zin. Zorg dat iemand zich op zijn gemak voelt en geeft hem of haar een gevoel van vertrouwen.

Herman is aan het lijnen, ontdekt pindarotsen. Daar is íe dol op en het zal lastig worden om ze te weerstaan. Wilfried gooit de pindarotsen weg zodat Herman niet in de verleiding kan komen.

5. Vat af en toe samen. Doe dit op een manier die passend is bij de setting. Of die een uitspraak kan ontlokken, scherp en oplettend.

Herman vertelt over zijn jeugd en dat hij veel bij vrienden en vriendinnen sliep. Hij ging niet naar de middelbare school. Hing wat rond. ‘Je bent eigenlijk gewoon een zwerver,’ concludeert Wilfried.

Van zzp naar zp

2012-01-12T05:52:00.000-08:00

Vanochtend zag ik het weer. Ik kreeg een tekst van een ondernemer die zichzelf ZZP-er noemt. Het is opvallend hoe vaak die term verkeerd geschreven wordt. Het lijkt wel of iedere zelfstandige ondernemer zonder personeel er zijn eigen schrijfwijze op na houdt. In hoofdletters, kleine letters, met streepje of apostrof: ZZP’er, ZZP-er, zzp’er of zzp-er.

De afkorting zzp staat voor zelfstandige zonder personeel. Die term schrijf je niet in hoofdletters, en dus schrijf je de afkorting ook niet in hoofdletters. Vergelijk het met termen als ict’er, hbo’er en mkb’er.

De juiste schrijfwijze is zzp’er, met apostrof. Geen streepje, omdat je een streepje na een afkorting alleen gebruikt in samenstellingen: woorden die uit twee of meer zelfstandige delen bestaan. Bijvoorbeeld: zzp-korting, hbo-studie, PvdA-leider of cd-rekje.

Nog even over die zzp’er. Eigenlijk een heel gekke term. Zelfstandige zonder personeel. Dat ben ik als moeder toch ook? In die rol ben ik heel zelfstandig en ik heb, helaas, geen nanny of poetsvrouw. Toch noem ik mezelf in die rol geen zzp’er. Volgens mij geen enkele moeder trouwens. Als ondernemer ben ik wel een zzp’er. Maar, eerlijk gezegd, ik gebruik die term vrijwel nooit. Steeds vaker hoor ik de term zelfstandige professional. Een term die, wat mij betreft, veel meer zegt. Een zelfstandige professional is een zp’er. Met kleine letters.

Vijf mooie kerstverhalen

2011-12-22T12:13:00.000-08:00

Ieder jaar vraagt mijn schoonmoeder om tijdens het kerstdiner een verhaal voor te lezen. Toen de kinderen klein waren, las ik het kerstverhaal van Dick Bruna, Pippi Langkous, verhalen van de kleine kerstman en Madieke in de sneeuw voor. En het meisje met de zwavelstokjes. Een van onze favorieten.

De afgelopen twee jaar waren we tijdens de kerstdagen op vakantie. Het kerstverhaal bleef achterwege, maar komende kerst schuiven we weer bij schoonmoeder aan. En dus mag ik weer voorlezen. Al zoekend op het wereldwijde web, kwam ik al een aantal mooie verhalen tegen:

Wolven in de kerstnacht, een Zweeds kerstverhaal

Meisje met de zwavelstokjes

Wedergeboorte van Lydia Rood – leuk interactief verhaal waarbij iedereen kan kiezen vanuit welk perspectief het verhaal verder gaat.

De engel zonder vleugels van Paul Biegel

De man op het schoolplein van Herman van Veen

Gemiste kans

2011-12-21T04:33:00.001-08:00

Het was een aardig gesprek. Met twee mannen. Ze hadden een degelijk en best wel saai bedrijf. Daar vertelden ze het een en ander over. Rustig, beheerst en zichtbaar alert op hun woordkeuze. Het ging over kwaliteit, betrokkenheid, het onderscheidende vermogen en de professionaliteit van hun medewerkers. En hun drang om nieuwe producten te ontwikkelen. Dat was niet makkelijk in hun branche. Maar het was ze gelukt. Ze hadden iets nieuws, iets unieks ontwikkeld.

Enthousiast vertelden ze hun verhaal. Hun ogen glommen, ze struikelden bijna over hun woorden en vulden elkaar lachend aan. Met drukke handgebaren onderstreepten ze hoe leuk het was om een nieuw product te ontwikkelen. En hoe hilarisch de testfase was geweest.

Geboeid luisterde ik naar een verhaal dat leek op een spannend jongensboek. Hier zat een leuk artikel in. Tevreden ging ik even later naar de studio om het artikel te schrijven. Al schrijvend bedacht ik me hoe leuk die mannen eigenlijk waren. Ze hadden iets kwajongensachtig.

De volgende dag leverde ik mijn artikel in. Ik was tevreden, maar helaas, de mannen vonden het artikel minder. Een te hoog cowboygehalte, was hun reactie. De uitvinding van het nieuwe product was slechts een niche in de markt. Wel een bijzondere, maar niet iets om de aandacht op te vestigen. Ze wilden vooral een serieuze indruk achterlaten en het artikel moest dan ook gaan over ‘de hoogstaande kwalitatieve dienstverlening waarbij we innoverend zijn en nieuwe concepten creëren’.

Bleken die kwajongensachtige mannen ineens toch heel saaie degelijke veertigers te zijn.

Namen zijn gewoon niet mijn ding

2011-11-30T06:16:00.000-08:00

Namen zijn belangrijk. Maanden denken we na over de naam van ons toekomstige kind. Zelfs over de naam van huisdieren ontstaat menige ruzie. Een naam heeft een betekenis en geeft bestaansrecht. Belangrijk dus om namen goed te onthouden.

Zelf maakt het me niet zoveel uit. Mijn naam is al duizenden keren verbastert tot Teja, Thea, Trees of Thera. Geen probleem, ik ben wie ik ben en een letter meer of minder veranderd daar niets aan.

Helaas ben ik een van de weinigen die er zo over denkt. Onlangs las ik dat de meeste mensen het belangrijk vinden om met de juiste naam aangesproken te worden. Een naam zegt iets over de persoonlijkheid. Het kennen van een naam zou een vorm van oprechte belangstelling zijn en een bepaalde intimiteit weergeven.

Ik realiseerde me ineens hoe zwaar de mensen om mij heen het hebben. Regelmatig haal ik de namen van mijn dochters door elkaar. Als mijn broer langs geweest is, noem ik man en zoon dagenlang bij zijn naam. Gelukkig is mijn omgeving er inmiddels aan gewend dat ik met het grootste gemak Ileen Lise noem, Harm zeg waar ik Wout bedoel of Nancy zeg terwijl ik toch echt met Sandie in gesprek ben.

Lastiger wordt het als je onbekende mensen interviewt. Ik probeer me te focussen op namen, maar af en toe gaat het mis. Zo heette Johan eigenlijk John en Peter is gewoon Pieter. Vanochtend werd ik gebeld door Maria, of er sprake was van een typefout omdat in het artikel de naam Marian stond.

Ik ken mijn tekortkoming en laat mijn stukken altijd nog even lezen aan de geïnterviewden. En voor de toekomst; sorry mensen, het is geen onwil, neem het niet persoonlijk. Ergens in mijn genen is het misgegaan en ik bied hierbij alvast mijn nederige excuses aan voor de komende fouten.

Do’s en don’ts van intro’s

2011-11-20T11:21:00.000-08:00

Studenten derdejaars journalistiek maken een magazine. Al weken zijn ze druk met het bladritme, invalshoeken voor artikelen, fotografen zoeken, illustratoren en vormgevers briefen en schrijven. Veel schrijven. De meeste kunnen dat wel. De mooiste reportages en journalistieke verhalen komen binnen. De grappigste weetjes en onverwachte feiten worden verrassend fris opgeschreven.

Maar een onderdeel is onder de maat. Het schrijven van een intro. Zo’n klein pakkend verhaaltje dat de lezer het verhaal intrekt. Dat de urgentie van het verhaal laat zien. Lastig, heel lastig.

Daarom vijf do’s en drie don’ts.

Do:
1. Kort, korter, kortst. Gebruik niet meer dan 40 woorden en blijf schrappen. Hoe korter hoe beter.
2. Zorg dat het intro ontroert, verrast of spanning oproept.
3. Zorg voor afwisseling. Lange én korte zinnen. Desnoods van een woord.
4. Begin met een vraag.
5. Eindig met een belangrijke quote uit het interview of duidt het genre: een verhaal, het gesprek.

Voor alle do’s geldt: zorg in je magazine voor afwisseling. Want ook hier is variatie noodzakelijk om de lezer te blijven verrassen.

Don’t:
1. Geen details of centrale boodschappen, het gaat om de grote lijn.
2. Niet twee keer hetzelfde woord.
3. Geen lijdende zinnen.

Het belang van tekstbriefing: 12 tips

2011-10-31T06:42:00.000-07:00

Vorige week belde een vriend. Hij was ontevreden over een tekst die hij van een tekstschrijver had gekregen. Of ik er even naar wilde kijken. Er zaten inderdaad wat stijl- en taalfoutjes in. De opbouw van het stuk was goed, het was een leuk interview en er zaten een aantal verrassende quotes in.

‘Maar dat is helemaal niet wat ik wil,’ riep vriend verontwaardigd.' Ik wilde een achtergrondartikel, geen interview! Oeps. ‘Met welke informatie heb je de tekstschrijver dan op pad gestuurd?,’ vroeg ik enigszins verbaasd. ‘Nou, gewoon,’ antwoordde hij. ‘Met de telefoonnummers van de mensen die hij moest interviewen, het aantal woorden en een deadline. Dat is toch voldoende?’

Nee dus.Vriend had een duidelijke briefing moeten geven en tekstschrijver had veel meer moeten doorvragen. Het belang van een tekstbriefing wordt vaak onderschat. Jammer, want hoe meer informatie de tekstschrijver krijgt, hoe beter aan de verwachtingen zal worden voldaan.

Ik gaf vriend daarom de volgende 12 tips mee:
1. Stel duidelijk onderwerp vast. Zet het onderwerp in een context.
2. Wat is de boodschap die de lezer straks moet onthouden?
3. Welke informatie kun je de tekstschrijver meegeven? Of moet de tekstschrijver zelf onderzoek doen?
4. In welk medium wordt tekst geplaatst?
5. Wie is de doelgroep?
6. Welke tekstvorm wil je (interview, kolom, achtergrondartikel, visiedocument, tweespraak)?
7. Welke stijl wil je?
8. Zijn er woorden, termen die er binnen de organisatie niet of juist wel gebruikt worden? Als er een stijlboek is, geef deze mee aan de tekstschrijver.
9. Hoe wil je de tekst aangeleverd krijgen (regelafstand, aantal woorden, verdeling bladspiegel)?
10. Maximum aantal woorden en, indien van toepassing, splits dit uit (kop, streamer, intro, subkop).
11. Wanneer is de deadline?
12. Geef de juiste namen en gegevens en zorg dat de mensen die benaderd gaan worden al op de hoogte gesteld zijn.

Tien verfrissende interviewtips

2011-10-19T23:33:00.000-07:00

Journalist Sander Koenen had een idee. Hij wilde een boek maken waarin kinderen hun held mochten interviewen. Op zijn oproep in de krant kwamen meer dan 150 kinderen voor het project ‘Hoe word ik een held?’.

De kinderen kregen een workshop interviewen op de redactie van Kidsweek in Amsterdam. Het resultaat is een geweldig leuk en vrolijk boek met grappige, onthullende en originele interviews.

Welke haarkleur zou Jacques Vriens wel willen? Zou Carice van Houten een poes willen zijn? Doet Sacha de Boer tien kniebuigingen of heeft ze een ander ritueel voordat de uitzending begint? Kinderen stellen onbevangen de leukste vragen.

En dat levert de volgende 10 verfrissende interviewtips op:

1. Kun je rijk worden van jouw beroep?
2. Welke droom had je toen je 10 was en is die uitgekomen?
3. Wie is jouw held en waarom?
4. Waar ben je eigenlijk echt goed in?
5. Wat ga je doen als je te oud bent voor dit vak?
6. Wat is het grootste geheim in jouw vak en waarom?
7. Wat vraag je voor je verjaardag?
8. Heb je een ritueel?
9. Wat doe je als je echt geen zin hebt?
10. Hoe leg je aan je (klein)kind/buurkind uit wat voor werk je doet?

Help, mijn kind heeft een krantenwijk

2011-10-12T06:23:00.000-07:00

Zoonlief wil een baantje. Het liefst eentje waarmee hij snel en veel geld kan verdienen. Best lastig als je net veertien bent. Hij gaf zich op om het plaatselijke suffertje te bezorgen en werd een paar dagen geleden gebeld. Hij kon direct beginnen. Hij had er zin in.

Ik zag een aantal bezwaren:
‘Wat doe je als je ziek bent?’
‘En als het keihard regent?’
‘Stel dat je ontzettend veel huiswerk hebt, toetsweken of wat dan ook?’
‘Wat nu als je extra voetbaltrainingen hebt?’
‘Of een lekke band?’

Hij haalde zijn schouders op reageerde nonchalant met ‘dat gebeurt niet’ of ‘dat lost zich vanzelf wel op.’

Ik moet ineens aan mijn broer denken. Die nam op zijn veertiende ook een krantenwijk. Maar hij had het vaak druk, had geen tijd of was ziek. Dan vouwde ik alvast zijn folders en regelmatig nam ik zijn wijkje over.
Gisterenavond kwam zoonlief om negen uur thuis van voetbaltraining. Vol goede moed begon hij met het voorbereidende werk. Folders insteken. Na 920 folders in 275 kranten gevouwen te hebben, was hij klaar. Vandaag gaat hij bezorgen. Dat leek hem leuk. Vraag me af of dat nog steeds zo is. Het regent pijpenstelen. Hij vroeg zich af of hij in de herfstvakantie ook zou moeten werken. Dan heeft hij namelijk al heel veel afspraken staan.

Dus, mocht je me volgende week met uitpuilende fietstassen zien rijden………….

Rood, roder, roodst

2011-10-09T14:06:00.000-07:00

Gisteren was het dan eindelijk zover. In mei waren de kaarten al gekocht en werden de dagen afgeteld. Dochterlief werd met de dag nerveuzer. Terecht, want je idolen zie je niet iedere dag.

Strontzenuwachtig en met rode wangen van de koorts reden we gisteren naar Arnhem. Op weg naar het concert van Nick en Simon. Ik ben helemaal geen fan van de twee jongens die zich gedragen als ideale schoonzonen. Zij wel. Haar kamer hangt vol met posters waarop de jongens zwoel de camera in kijken.

De dresscode was rood en die koortswangen van dochterlief kleurden er prachtig bij. Twee uur voordat het concert begon zaten we in de zaal en de spanning bij dochterlief liep hoog op. Maar na twee keer plassen en een zoveelste paracetamol om de koorts te drukken was het zover; de jongens kwamen, enigszins bescheiden, het podium op.

Eerlijk is eerlijk, ik heb genoten. Vooral van mijn dochter die alle liedjes meezong. De koorts leek verdwenen en drie uur lang straalde ze en zonder dat ze er zelf erg in had stond ze ineens vooraan. Ze kon haar idolen bijna aanraken! Na afloop stonden de rode konen nog steeds op haar wangen. Van opwinding.

Vandaag wilde iedereen natuurlijk foto’s zien. We hebben er een paar gemaakt, toen was de batterij van de camera op. En met het schaamrood op mijn kaken, moet ik bekennen dat ik geen idee heb waar het kabeltje is.......

Typemiep Trea

2011-09-26T00:53:00.000-07:00

Niets zo lekker als even uit de werkelijkheid te ontsnappen! Ik ben al twee dagen met broer en ouders in Berlijn als we zondagochtend in de druiligere regen naar de Dom fietsen. Terwijl we op de grote brede straat alle auto’s proberen te ontwijken zonder met onze wielen in de tramsporen te belanden, zie ik ineens een marktje. Volgens mijn broer verkopen ze er vooral oude zooi. Dat maakt het voor mij des te leuker. Gek op oude zooi en altijd op zoek naar die ene schat, zonder te weten hoe die er uit moet zien.

Ik opper om tien minuutjes rond te lopen. Mijn voorstel wordt gehonoreerd en we zetten de fietsen tegen een boom. Mijn vader loopt ietwat verveeld rond, maar ontdekt al gauw dat deze rotzooi ‘puik’ is. Oude lampen, smerig gereedschap uit het jaar nul en elektrische apparaten van lang geleden trekken zijn aandacht. Broer ontdekt een grappige fruitschaal, gemaakt van een oude lp, terwijl mijn moeder en ik onze neuzen in dozen en rekken vol kleding stoppen.

Ineens staan we voor een kraampje van Uta Lischke, een ietwat rommelig uitziende vrouw die haar kunstwerken tentoonspreidt. Ringen van oude typemachinetoetsen. Geweldig! Wil je de tabtoets uit 1926 of 1974? Kies je voor een zwarte letter uit 1980 of ga je voor het blauwgroene model van rond 1960-1965? Gefascineerd bekijk ik de ringen. Zal ik het doen? Ik heb al zoveel ringen….. Broerlief weet me te overtuigen: ‘Ringen, tekst, typen, letters met lef; als je hier voorbij loopt, krijg je voor altijd spijt.’ Hij heeft gelijk. Ik zoek een ring uit en loop er trots mee rond. Het is de ‘t’ van typemachine Erika geworden, uit 1965, mijn geboortejaar. Of van typemiep Trea, zoals mijn vriendin vanochtend suggereerde.

Voor iedereen die ook zo’n sieraad wil, ga naar de zondagse markt op Boxhagener Platz in Berlijn of naar de website www.tastaturschmuck.de. Ik ga zeker een keer terug; altijd handig om een ‘escape’ aan je vingers te hebben.

Ter inspiratie

2011-09-06T12:59:00.000-07:00

De hevige regenbuien van vanmiddag gaan inmiddels gepaard met stevige windvlagen. De wind giert om het huis en de herfst doet zijn intrede. Ik dacht dit poëtisch in te luiden en stuurde een tweet met dichtregels van Johanna Kruit:

De lucht raakt maar niet leeg
er groeien plassen in de straat
waar eerst nog zonlicht was
komen nu wolken naar omlaag

Mooi toepasselijk beeld, maar mijn medetwitteraars denken heel anders over de herfst. @sylviawitteman klaagt ‘Fuck, ik ga de haard aansteken’. @movemags twittert snipverkouden ‘er zijn van die dingen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zoals guur herfstweer en griep.’ @femkehalsema vindt het ook snertweer. Gelukkig zal ze zich niet vervelen ‘Ik ga vanavond eens een heel maar dan ook heel luchtige romantische comedie 'on demand' bestellen.’

Voor iedereen die nu mistroostig, bozig of verveeld op de bank zit volgen een aantal tips. Vier binnentips en 1 buitentip (voor wie zich niet laat afschrikken door de eerste herfststormen):

Binnentips:
• Ga naar Youtube en bekijk een aantal blooperfilmpjes. Humor (en andermans leed) werkt inspirerend.

• Pak een boek, doe je ogen dicht, prik een woord en schrijf vervolgens alle dingen op die bij je opkomen. Denk breed en hou je niet in!

• Kijk naar ‘Buurman en Buurman’, een geweldige kinderserie met verrassende nieuwe inzichten en ideeën.

• Ga douchen en de inspiratie zal stromen.En die ideeën kun je met de aquanote opschrijven, terwijl je doucht. Handig!

Buitentips:
• Ga straatjutten. De ideeën liggen op straat. Dat weet Richard Stomp als geen ander. Een keer per week gaat hij straatjutten en fotografeert hij de meest wonderbaarlijke situaties en grappige producten. www.straatjutten.nl.

Nachtmerrie

2011-09-01T13:28:00.000-07:00

Al nachten word ik zwetend wakker. Mijn hart klopt sneller en ik kijk verschrikt om me heen. Hoor ik daar nog een paard briesen? Zie ik daar nog zo’n hengst op hoge snelheid en in galop recht op me af komen? Gelukkig, deze keer is het een droom. Ik sta niet in een weiland met allemaal paarden die aan me willen snuffelen. Nog niet, maar morgen wel.

Dan ga ik paarden knuffelen. Een nieuw soort coaching. Ik ben, samen met een aantal vrienden uitgenodigd door een vriendin die samenwerkt met een paardenvertaler. Ik verzin het niet, het is een serieus beroep.

Die paardenvertaler observeert en geeft feedback. Morgen moeten we de dieren aaien en knuffelen. Getsie; van die harige harde haren waarvan je handen enorm gaan stinken. Misschien moet ik wel een staart invlechten. Dat lukt al niet eens bij mijn dochters, laat staan bij een paard. En het idee dat ‘ie dan ineens moet poepen en dat mijn hele handen onder zitten……….

Maar ja, de manier waarop het paard op jou reageert, schijnt iets over je houding te zeggen. De kans dat het dier direct bij me wegloopt is groot. Ben ik er wel in een keer vanaf. Of zal de paardenvertaler dan zeggen, dat ik het dier een echte kans moet geven. Dat ik moet doorzetten, dat ik echt contact moet gaan maken, dat ik het paard moet motiveren?

Geen idee, morgen weet ik het. Nog een nachtje zwetend wakker worden en daarna is het allemaal voorbij. Gelukkig gaan we na het paarden knuffelen lekker eten. Zou er paardenbiefstuk op het menu staan?

Help, ik moet nog boeken kaften

2011-08-22T13:45:00.000-07:00

Zoonlief ontdekt dat hij weer naar school moet. Na acht weken lummelen, voetballen, buiten rondhangen, filmpjes kijken en eindeloos op het internet surfen, ontdekt hij ineens dat er nog een paar dingen moeten gebeuren. Best belangrijke dingen, maar hij had er nog echt, echt , echt geen tijd voor gehad. Een ervan is boeken kaften.

Nu zijn er tegenwoordig van die makkelijke rekbare kaften. Passen altijd. Te krijgen in alle kleuren en honderden designs. Zoonlief vind het niets. Echt kaftpapier is veel leuker, volgens hem. Maar dat blijkt overal uitverkocht te zijn. Tenminste dat wat hij zoekt. Bloemetjes en roze is niet echt zijn ding. Ik probeer hem nog over te halen dan toch maar voor dat rekbare spul te gaan. Lekker makkelijk en zo klaar. Maar zoonlief houdt voet bij stuk. Rekspul is uit den boze. Uiteindelijk vinden we in een winkel nog twee rollen met een print die hem wel aanstaan.

Thuis liggen er zestien boeken op zijn bureau. ‘Ik ga het zelf doen hoor,’ roept hij enthousiast. Boek een gaat na het kaften niet meer dicht. Boek twee kan niet eens gekaft worden omdat het papier toch te kort is afgeknipt. Boek drie lijkt goed te gaan, maar uiteindelijk scheurt de achterkant. Moedeloos komt hij hulp vragen.

En dus zitten we even later samen aan zijn bureau. Ik kaft, hij stickert. Ineens vertelt hij dat hij stiekem best een beetje zin in school heeft. ‘Komt er weer wat ritme, want zo’n vakantie duurt eigenlijk best wel lang.’ Ik zeg niets, maar weet zeker dat hij aan het einde van de week het hele schoolleventje alweer zat is. En dat hij zal snakken naar lummelen, voetballen en internetten.

Stekeblind

2011-06-29T13:53:00.000-07:00

Vandaag kreeg ik twee opdrachten. Ik moest een brief posten en aanbellen bij de buren. Appeltje, eitje. Simpeler kan niet. Ik had echter wel een handicap. De ruimte waarin ik dit deed was donker. Pikdonker. Het enige hulpmiddel dat ik meekreeg was een taststok, een rood-witte stok die je vroeger blindegeleidestok noemde.

Ik was in de Donkere Belevingsruimte van Bartiméus, een instituut voor blinden en slechtzienden. Zij hebben die ruimte gemaakt om zienden te laten ervaren hoe het is om niets te kunnen zien. Fotograaf Paul en ik waren er voor een reportage. En natuurlijk wilden wij dit zelf ook ervaren.

Nou, dat viel dus niet mee. Terwijl ik de ruimte ingeduwd werd, knalde ik al tegen iets hards aan. Een fiets. Even later kom ik bij een marktkraam. Voel ik nu kiwi’s of oude aardappels? Of zijn het toch uien? Ik heb werkelijk geen idee. In de verte hoor ik water en terwijl ik er naar toe loop, bedenk ik me ineens dat ik niet weet of ik nog een of twee stappen kan lopen voordat ik erin val. Ik word behoorlijk onzeker, bots nog tegen een reclamezuil aan die waarschijnlijk midden op het looppad staat. Even later voel ik iets nats in mijn gezicht. Het is een theedoek die aan de waslijn hangt. Af en toe botsen Paul en ik op elkaar. Hilarisch, maar als we weer buiten zijn, besef ik dat dit kwartiertje vol onzekerheid het leven van velen beheerst.

Onze speurtocht in het donker heeft een diepe indruk op me gemaakt. Alles wat zo eenvoudig lijkt, is ineens buitengewoon ingewikkeld. Ook die opdrachten. Ik heb uiteindelijk de brievenbus gevonden. Paul ook, dacht hij, maar het was een andere bus. En dan die bel. Nooit geweten dat het zo lastig was om bij iemand aan te bellen. Eerst heb ik twee minuten een raam en raamkozijn betast. Pas met een beetje hulp vond ik de voordeur. Maar dan. Zit die bel links of rechts, hoog of laag? Heel frustrerend.

Bij deze doe ik dan ook een voorstel om alle deurbellen op dezelfde hoogte te plaatsen. Voor alle EG-landen graag. Als we als Europeanen kunnen besluiten om de kroketten overal dezelfde afmeting te laten hebben, is die vaste deurbel een appeltje, eitje.

Heb jij al gesmurft?

2011-06-13T04:46:00.000-07:00

Sinds hij smurft gaat het stukken beter. Geen vette onvoldoendes meer, maar dikke zessen en soms zelfs een vette zeven. Zoonlief kwam er zelf mee. ‘Ik word gek van de d’s en de t’s, maar met smurfen snap ik het wel’, zei hij een paar weken geleden. En sindsdien smurfen we waar mogelijk. Ik ben een soort grote smurf die hem zinnen voorlegt. Hij is de leerlingsmurf die alle zinnen omsmurft.Zo oefenen we alle dagen:
Is hij bekend met dit fenomeen? Is hij gesmurft met dit fenomeen
Betekent dit het einde? Smurft dit het einde?
Geen idee wat dit betekent. Geen idee wat dit smurft
Word je al gek? Smurf je al gek?

Dat gaat heel lang goed. Totdat hij op een dag thuiskomt en ik vraag: ‘Is leerlingsmurf verliefd?’. Hij vertaalt direct: ‘Is leerlingsmurf gesmurft’? En dan blijkt ook smurfen niet altijd te werken. Maar die verliefdheid? Hij kijkt me met olijke ogen aan en ik weet genoeg. Hij heeft een smurfin gevonden. Ben benieuwd hoeveel tijd hij nog overhoudt om met mij te smurfen. Nog twee weken, dan heeft hij zomervakantie en zijn we voor even van al dit gedoe af. Ik zal de smurfen nog missen.

Heb ik nog vrienden?

2011-05-23T14:21:00.000-07:00

Het voelt als een opluchting. Alsof ik een echte daad heb verricht. Het was niet eenvoudig en ik werd behoorlijk tegengewerkt. Ik kreeg tig waarschuwingen, maar zette heldhaftig door. En nu ben ik dus Hyvesloos. Ik was het al heel lang van plan.

Ooit werd ik lid omdat de kinderen dat zo leuk vonden. Vervolgens stond ik er niet bij stil dat de vrienden van de kinderen dan ook graag mijn virtuele vriend wilde worden. Het is op Hyves toch een ‘kijk-eens-hoeveel-vrienden-ik-wel-niet heb-race’. In het begin deed ik braaf mee. Ik begrijp wel dat kinderen hun bestaansrecht ontleden aan de vriendenclub die ze hebben. Virtueel of niet.

Ik zal de verzoekjes van vage types die vriend willen worden niet missen. Om maar te zwijgen van de talloze groepjes waar ik voor werd uitgenodigd. Wat moet ik met ‘Dino Kingsdoms’, ‘de groep zonder meiden’ of ‘club van de afzakkende broeken’.

Afscheid nemen van Hyves gaat niet zomaar. Mijn eerste pogingen strandden in de volgende melding: ‘Ai, dat gaat niet goed... Hyves is momenteel uit de lucht.’ Vanavond had ik geluk. Het lukte! Hyves waarschuwde me nog wel. Meerdere malen zelfs. Of ik er goed over na wilde denken, want ik zou in een sociaal isolement belanden. Ondanks de tegenwerking zette ik door. Een aantal keren vroeg Hyves me of ik wist wat ik deed. Toen duidelijk werd dat ik domweg mijn virtuele vrienden wilde dumpen, was Hyves me meer dan spuugzat. Een trap na, was het enige dat nog restte: ‘Een triest moment, je hyves account wordt verwijderd...hoe heeft het zo ver kunnen komen?’

De verleiding van Hans Worst

2011-05-04T05:06:00.000-07:00

Regelmatig krijg ik via de brievenbus of mail persoonlijke aanbiedingen. Alleen voor mij! Hoe aardig en attent! Tot voor kort las ik al die aanbiedingen en iedere keer weer liet ik mij verleiden tot de aankoop van te dure wijnen en te dure crèmes. Die dure wijn kwam altijd wel op, maar ik denk dat ik tot mijn zeventigste vooruit kan met alle smeersels die ik ooit zo goedkoop kocht.

Begin dit jaar sprak ik mezelf streng toe. Ik mocht de aanbiedingen niet meer lezen en ook niets meer bestellen. Makkelijker gezegd dan gedaan. De brieven en e-mails belandden automatisch in de prullenbak, maar de afzender is hardnekkig. Met actiecodes en nog meer gratis producten proberen ze me te paaien. Hoe ik dat weet? Af en toe, in een zwak moment, scan ik stiekem de inhoud van de brieven.

Tegenwoordig ontvang ik ook speciale kortingsbonnen van de AH. In mijn mailbox. Toch nieuwsgierig naar de aanbieding opende ik gisteren de mail. Boven de aanhef was een worst te zien. En niet zomaar eentje; AH kent haar klanten en dus was er boven mijn aanhef een vegaworst te zien.

Inderdaad AH; ik ben een Hans Worst, dom dat ik vroeg of laat toch weer in een van jullie aantrekkelijke aanbiedingen trap. Maar verleid me dan op zijn minst met lekkere dingen i.p.v. droge nepworsten.

maandagochtendhumeur

2011-04-18T13:29:00.000-07:00

Het begon vanochtend vroeg al. De wekker ging om 8 voor half 8. Nadat ik zelf mijn ogen open kon houden, liep ik naar de kinderkamers en wekte iedereen met een vrolijk liedje. Fout! Het was maandag, dat is bij ons altijd de ík-heb-vandaag-geen-zin-dag. Alle drie waren ze chagrijnig. ‘Denk maar niet dat ik er al uitga’, riep de oudste. ‘Mama, ik wil niet’, mompelde de jongste en de middelste was niet eens wakker te krijgen.

De ik-heb-vandaag-geen-zin-ochtend volgt altijd na een te leuk weekend. En dat bestaat voor de kinderen uit uitslapen, ’s ochtends tv kijken, lekker je eigen ding doen en doen waar je zin in hebt. En dan hebben we het nog niet over de feestjes, borreltjes en de te late avonduurtjes. Voor je het weet is het weer maandag en moet je weer in het gareel lopen.

Dit kreeg ik vanochtend allemaal naar mijn hoofd geslingerd:

Waarom moet ik mijn bed uit? Ik heb geen zin om eruit te komen. Bekijk het maar (alsof het mijn schuld is dat ze naar school moeten?)

Wat voor weer wordt het? Ik heb geen zin om me nu al aan te kleden. Trouwens kan ook niets leuks vinden.

Ik wil niet ontbijten. Ik heb geen zin in brood en de melk is op.

Wat voor koekje kan ik meenemen? Ik heb namelijk geen zin in die vieze dingen die in de kast liggen!

Hoezo, haren kammen? Ik heb het al gedaan en heb geen zin om al die stomme klitten eruit te halen.

Waarom tandenpoetsen. Heb ik echt geen zin in, ik neem wel een kauwgommetje.

Waarom moet ik de fiets van haar uit de schuur halen. Dat kan ze zelf ook wel. Heb er geen zin in en doe het niet.

Gelukkig gaat het ’s middags al weer beter. Geen van drieën was zich er van bewust dat ze vanochtend zo chagrijnig waren. ‘Viel toch reuze mee mam, maar jij bent ’s morgens altijd zo sjaggie.’ Ik heb maar niets meer gezegd………………..

Drie mannen en een bos bloemen

2011-03-29T03:42:00.000-07:00

Ik heb iets met spullen. Sommige dingen kan ik moeiteloos weggooien, andere dingen zullen nooit weggaan. Omdat er teveel herinneringen aan kleven. Neem bijvoorbeeld onze oude apothekerskast. Ooit gekocht in een tweedehandswinkeltje. Een ladenkast die al diverse functies heeft gehad voor het in ons leven kwam. En ook bij ons vervulde het diverse functies. In ons oude huis bewaarden we er de keukenvoorraad in. Later, toen de kinderen kwamen, werd het een commodekast en nu staat het alweer jaren in de woonkamer. Gevuld met waardevolle spullen, kinderknutsels, pianoboeken en spulletjes waar je even snel een plekje voor zoekt.

Sinds de dood van mijn zwager kreeg het kastje er een functie bij. We zochten een mooie foto van hem en zette die op de kast. En iedere avond branden we er een kaarsje. Inmiddels deelt mijn zwager dit plekje met nog twee lieve mannen die een half jaar geleden stierven. Het is de plek voor ‘onze mannen’ geworden.Een plek met veel herinneringen die we zo tastbaar bij ons houden.

Tijdens de verbouwing werd de woonkamer ontruimd en dochterlief maakte zich ineens zorgen. Wat moesten we met ‘onze mannen’ doen? We hadden ze even, heel oneerbiedig, in een doosje op zolder gezet. Afgelopen week, toen we de kamer weer aan het inrichten waren, kwamen ‘onze mannen’ ook weer tevoorschijn. Afgestoft en opgepoetst staan ze weer op de kast. Met het kaarsje erbij. We voelen ons weer compleet.

Gisterenavond kwam de buurvrouw even op bezoek. Ze was vrijdag getrouwd en ging op huwelijksreis. Ze had een aantal prachtige boeketten gekregen. Of we er eentje wilden, want als zij thuiskwam zouden ze verdord zijn. Ik nam de bloemen graag aan. De mooie grote witroze rozen, fresia’s en lelies bloeien uitbundig en ruiken heerlijk. Ze staan te pronken naast ‘onze mannen’. De kast is een plek waar dood en leven, verstilling en uitbundigheid nu naast elkaar staan. Een kast vol waardevolle herinneringen. Een kast waar we nooit meer afscheid van zullen nemen.

De elfjes van mijn dochter

2011-03-21T05:25:00.001-07:00

Ze is pas zeven, bijna acht en schrijft sinds kort elfjes; korte gedichten van elf woorden. Over wat haar bezighoudt. Kleine ergenissen, grote rampen en lieve momenten.

Muffe stroopwafels

2011-03-17T07:53:00.000-07:00

Deurverkopers. Ik heb er een hekel aan. Heb altijd het gevoel dat ze me belazeren. Ze zijn er in alle soorten en maten; jong, oud, lelijk en mooi. En vooral voor die laatste ben ik bang.

Dat zit zo. Jaren geleden deden manlief en ik de deur open voor een heel lief meisje. Dachten we. Ze zat op de kunstacademie en had een aantal schilderijen bij zich. Die wilde ze graag verkopen. Misschien hadden we interesse? Want ja, die studie was zo duur. Al die onkosten die ze moest maken. Mocht ze misschien even binnenkomen? Ze vroeg het heel lief, hield haar hoofd een beetje schuin en liet haar handen heel subtiel door haar blonde haren gaan. Manlief smolt en was verkocht.
Zo stond ze even later in onze kamer. We hadden een leuk gesprek en uiteindelijk kochten we een schilderij. We waren er nog best blij mee ook. Onze buuf had er ook eentje gekocht, beetje zelfde stijl, maar toch anders.

Drie weken later was ik op bezoek bij een vriendin. Ze had een nieuw schilderij en was er heel blij mee. Nieuwsgierig liep ik met haar mee. En daar hing hetzelfde schilderij als dat buuf had gekocht! Ik belde direct ons lieve kunstacademiemeisje. Helaas, het telefoonnummer was afgesloten. Manlief en ik, we waren er met open ogen ingetrapt. Woedend haalde ik ’s avonds het schilderij van de muur.

Sindsdien probeer ik iedereen buiten de deur te houden. Glazenwassers, energieverkopers, stroopwafelbakkers, politieagenten die gratis de beveiliging van het huis wel onder handen wilden nemen en beminde gelovigen, komen er niet meer in. Dat gaat best goed. Die glazenwasser met zijn witte busje die flyers stuurt met de aanbieding ‘altijd shone ramen’, kan ik makkelijk buiten houden. Maar met lieve jonge meisjes en knappe kerels kan het nog wel eens mis gaan. Zoals gisterenavond. Ik kocht twee zakken stroopwafels. Vanochtend haalde ik er een uit het zakje. De wafel rook muf en was taai. Blijkt de houdbaarheidsdatum allang verstreken te zijn.

Over klussen en verkruimelde popcorn

2011-03-07T13:44:00.000-08:00

Het begon allemaal maandag 24 januari en we hadden er ontzettend veel zin in. Het weekend ervoor waren we er al druk mee bezig. Opruimen, weggooien, boeken in dozen en speelgoed uitzoeken. Wat bewaren we wel en wat gooien we weg. Jurken en jassen die ik tien jaar zorgvuldig bewaard had, gingen direct naar de retourboer en ook mijn studiepapers gingen in de weggooidoos. Streng, heel streng beoordeelden we alle spullen die we in de loop van tien jaar op de zolder een plekje hadden gegeven.

Stampvol en onoverzichtelijk was de zolder. Je kon er je kont niet keren, maar daar kwam nu eindelijk verandering in. Want die 24ste januari, ’s morgens om acht uur, stond buurman de klusjesman voor de deur om te beginnen met de renovatie. Het hele huis kreeg een flinke opknapbeurt en voor oude rotzooi was geen plaats meer.

We zijn zes weken verder. Buurman de klusjesman heeft inmiddels de sleutel van het huis en begroet ons iedere ochtend met een ‘wat wordt het hier mooi!’. Ik knik nog steeds instemmend, maar mijn enthousiasme taant met de dag. Ok, de zolder en het trappenhuis zijn klaar en heel erg mooi. Het is lekker opgeruimd en ziet er fris en strak uit.

Maar nu buurman de klusjesman met de woonkamer bezig is, begin ik het ook een beetje zat te worden. Die mooie zolder staat nu vol met spullen uit de woonkamer. Ik kan nergens bij en heb nergens meer mijn eigen plek. Wonen doen we in de slaapkamer. We eten op bed, kijken er tv en nemen er onze borrel. Omdat de verwarming niet werkt, lig ik ’s avonds met de laptop onder het dekbed.

Nog twee weken en dan ben ik weer een gelukkig mens. Natuurlijk omdat het allemaal heel mooi wordt, maar vooral omdat ik dan weer mijn eigen plek heb. Met een eigen bed waar ik geen pizzaresten, verkruimelde popcorn en koekkruimels die vastplakken aan de gemorste cola tegenkom.

Het puberende brein

2011-02-21T13:50:00.000-08:00

‘Kan hij er echt niets aan doen?’
‘Hoe kan hij dat nou vergeten?’’
‘Luistert hij wel??’
‘Gaat dit ooit weer over?’

Vragen die ik me de afgelopen dagen vaak gesteld heb. Zoonlief doet vast erg zijn best, maar zijn hoofd werkt niet erg mee. Drie dagen geleden ging hij een dagje uit met school. Eerst schaatsen en daarna zwemmen. ’s Morgens hadden we nog enige discussie over de schaatsen. Hij wilde ze perse meenemen in een plastic tasje. ‘Mam, ik ga echt niet de hele doos meenemen. Dan loop ik hartstikke voor lul.’ ‘Ok, ik snap het, een doos met schaatsen is niet echt cool, maar neem dan een goede tas mee!’ riep ik nog. Zinloos. Zoonlief weet het tegenwoordig beter en ik laat dat dan maar zo.

’s Avonds komt hij thuis met leuke verhalen. ‘O ja, er is wel een dingetje,’ vertelt hij. ‘Ik ben mijn schaats verloren.’ Ik kijk hem verwonderd aan en vraag hoe dit komt. Het antwoord is simpel; de plastic tas was kapotgegaan en de schaats was er waarschijnlijk uitgevallen. Best gek, vond hij, want hij had er niets van gemerkt. Nee, in dat puberende brein speelden zich allerlei andere zaken af die veel belangrijker waren.

Even later zitten we aan tafel. Zoonlief zoekt telefoon en ontdekt nu pas dat zijn andere tas niet meer onder de snelbinder zit. Van zijn fiets afgevallen. Natuurlijk niets van gemerkt. Puberende brein had andere zaken aan zijn hoofd. Gelukkig vindt hij de tas even later terug op het fietspad. Keurig aan een paaltje en alles zit er nog in.

Gisteren; man en ik waren bij vrienden en zoonlief zou alleen thuis eten. Rond een uur of zes toch even gebeld. Geen gehoor, voicemail ingesproken. Na een uurtje is er nog steeds geen reactie. Weer bellen, zinloos natuurlijk. Eenmaal thuisgekomen is het donker. Zoonlief is er niet. Bellen naar zijn vrienden en na het derde telefoontje heb ik hem te pakken. ‘Waarom heb je me niet mobiel gebeld?’ Op mijn antwoord dat ik dat ook gedaan heb, reageert hij quasi laconiek: ‘O, heb ik die dan thuis laten liggen? Nou ja, maakt niet uit. Het is hier lol, ik heb lekker gegeten en nu chillen voor de buis. Ja, ik had natuurlijk ook kunnen bellen, helemaal niet aan gedacht. Sorry! ’Voor ik iets terug kan zeggen, is de verbinding gebroken. Het puberende brein heeft andere dingen aan zijn hoofd.

Voor mij geen passie meer

2011-02-07T07:29:00.000-08:00

Passie. Ik heb het zelf ook. Dacht ik. Een passie voor taal en teksten. Zo staat het ook op mijn website. Ik ben gedreven. Een hartstochtelijk liefhebber van literatuur en alles wat met taal te maken heeft. Ik loop warm voor boeken over taal. Blader iedere maand geestdriftig door Onze Taal en ben verknocht aan taalspelletjes. Mijn liefde voor taal en tekst is groot en dat vuur zal blijven branden. Maar de passie is voorbij. Niet de betekenis, maar wel het woord zelf. Ik krijg steeds meer een hekel aan dat woord. Het klinkt steeds vaker onoprecht. Het is uitgehold en vaag. Te pas en te onpas wordt de term gebruikt. Vanochtend werd ik er drie keer op getrakteerd.

Jan Jaap Jantjes heeft een passie voor yoghurt . Tenminste dat staat op het pak. Jan Jaap bestaat echt, want er staat zelf een foto op het pak. Hij is gek op zijn koeien en zijn bedrijf. Goede verkooptruc, maar maakt het de yoghurt ook lekkerder?

In de Trouw zie ik twee advertenties staan. Vlak bij elkaar en allebei gaan ze over passie. De ene is van Passie voor Food (daar werkt Jan Jaap Jantjes denk ik ook). De ander is van de Persgroep Nederland met de kreet: Passie voor Media. Passie voor Food is van het Centraal Bureau voor Levensmiddelen. Zij zoeken een beleidsmedewerker Duurzaamheid. En de Mediagroep wil gewoon laten weten dat zij een toonaangevende uitgeverij is.

Drie keer passie binnen een uur is mij teveel. Passie is gewoon een goeie verkooptruc. Voor melkproducten, voor levensmiddelen en voor een uitgeverij. Met hun passie tonen ze aan dat ze het goed willen doen. Maar ik trap er niet meer in. Ik hou niet van goedkope uitgeholde woorden die hun betekenis verloren hebben. Het mag dan een goede marketingtruc zijn. Zo heb ik het nooit bedoeld. En daarom zal ik straks mijn website aanpassen. Ook al gaat het woord passie in de rook op, mijn vuur blijft branden.

Winterzon maakt vrolijk

2011-01-28T04:22:00.000-08:00

Dit jaar hangt er op onze wc een scheurkalender. Met gedichten. Voor iedere dag één. Treurige, onbegrijpelijke, saaie, mooie, ontroerende of humoristische gedichten. De wc blijkt een uitstekende plek om af en toe een gedicht te lezen. Ook andere bezoekers van het kleine kamertje waarderen de kalender. Regelmatig hoor je iemand hardop lachen of komt er iemand vertwijfeld naar buiten. Soms blijft de deur langer op slot dan noodzakelijk. Dan zit iemand rustig na te genieten of te piekeren over de betekenis van de woorden.

Afgelopen dagen was het er niet van gekomen de blaadjes af te scheuren. En dus las ik vanochtend pas het gedicht dat voor 26 januari bedoeld was. Ik las het volgende gedicht van R. Cray:

‘Als legde een dode een arm om je schouder: winterzon’

Een toepasselijke tekst want de winterzon schijnt vandaag volop. Toeval dat ik het vandaag pas lees? Geen idee, maar sinds ik deze woorden gelezen heb, voel ik me zo blij. Terwijl ik vanochtend in de sportschool zat, brak het zonnetje door. Even leek het of ik aangeraakt werd door iemand. Ik draaide me om, maar er was niemand. Na het sporten stapte ik onder de douche en weer kwam de zon me gedag zeggen. Nu met een prachtige regenboog. Ik keek om heen, niemand die het zag. ‘De winterzon’, schoot het door me heen en ik voelde me intens gelukkig en vrolijk worden!

Glamperen

2011-01-17T02:47:00.000-08:00

Kamperen is hot. Vooral bij de boer of op kleine natuurcamping. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg is het motto van veel kampeerders. Dat de tent af en toe lekt, wegwaait of dat er een riviertje in je tent stroomt omdat het ineens noodweer is. Voor echte kampeerders geen probleem. Die lopen fluitend met de toiletrol naar de wc. Of naar een bosje omdat de pot wel heel smerig is en de geur niet te harden. In de rij staan en wachten tot de douche vrij is. Geen kampeerder die er over klaagt. Ze wachten rustig, maken een praatje en wisselen ervaringen uit. Dat de kleren van de kinderen na een dag al onder de modder zit en niet meer schoon zijn te krijgen, een kniesoor die daar op let. Slapen op een dun matrasje met enorme rugpijnen? Het hoort er allebei bij. We zijn buiten, snuiven frisse lucht en het is vakantie. Dat is wat echte kampeerders willen. Tenminste, dat dacht ik.

Sinds gisteren weet ik beter. Voortaan slaap ik in een luxe lodge of safaritent. Voorzien van climate control, een bad op gouden pootjes, eigen toilet, een kroonluchter, desginkeuken, hemelbedden en een houtgestookte hottub. Dit nieuwe kamperen heet glamperen. Glamorous kamperen. Met een beetje mazzel heb je zelfs roomservice.

Nooit meer bijtende insecten, dikke muggenbulten, modderige campingplekken en stinkende wc’s. Gewoon op mijn hoge hakken, strakke rokje met kekke shirt en behangen vol sieraden over de camping lopen. Zelfs mijn bubbles blijven koel dankzij de nieuwste parasol!

Een nadeel. Dit divagedrag kan thuis op geen enkele steun rekenen. En dus zie je mij volgend jaar weer gewoon in mijn tentje liggen. Op een luchtbedje en een vochtige slaapzak. Overdag driftig op zoek naar een schaduwplekje. Voor mezelf maar vooral voor mijn biertje en bubbels.

Bazen, pispotten en dope

2011-01-05T12:44:00.000-08:00

Taalvervuiling. De Nederlandse taal dreigt ten onder te gaan. Of op zijn minst te verengelsen. Maar hoe Nederlands zijn onze woorden eigenlijk? Jaren geleden kocht ik het boek ‘Koffie, kaffer en katoen’. Een heerlijk boek vol Nederlandse woorden die we gejat hebben van de Arabische taal. Leenwoorden heten ze officieel. Omdat ze niet van onszelf zijn. Gek eigenlijk want lenen verondersteld dat je het op den duur ook weer teruggeeft. En dat je dan zelf niets meer hebt. Maar wat moeten we zonder suiker, soda, koffie, tarieven en vooral caravans? En een leven zonder gitaren, fanfares, elixers en alcohol lijkt onmogelijk. Alleen de razzia, die mag terug.

Lenen we dan alleen maar? Nee, we geven ook woorden aan andere landen. Dat is onderzocht en het meest geleende woord uit de Nederlandse taal is ‘baas’. Zouden we zo'n bazig volkje zijn? Best irritant. Aan de andere kant, ons woord ‘geluk’ wordt ook heel vaak geleend. En pispot. In het Indonesisch kreeg dit een nieuwe betekenis, namelijk olie verversen. Even pispotten bij de garage dus.

Soms krijgen we woorden weer terug. Zoals ‘dope’. De Amerikanen namen dit woord lang geleden over. Het ging toen nog over een sausje om aardappels in te dopen. Later werd het een dik mengsel en nog weer later een verdovend middel. En toen kregen we het weer terug. Enigszins vervuild, dat wel.

Praktisch groen op de deurmat

2011-01-04T02:08:00.001-08:00

Drie weken geleden belde een vriendin. Ze zocht met spoed mensen die voor een reclameuiting op de foto wilden. Vanwege het slechte weer dreigde er niemand meer te komen en dus was haar hoop gevestigd op een aantal vriendinnen. Of ik nog mensen wist. En of ik ook op de foto wilde: “Je leeft toch zo duurzaam? Echt perfect, want dan kun je gelijk iets over verantwoord eten zeggen. Joh, je doet toch wel mee? Is hartstikke leuk! ”

“Maar ik ben helemaal niet zo duurzaam.”

“Je bent toch vegetariër?”

“Jawel, maar ook verslaafd aan filet americain.”

“Je eet toch biologisch en seizoensgebonden fruit?”

“Dat probeer ik, maar lukt vaker niet dan wel.”

“En afvalscheiden dan?”

“Pffff, dat vind ik zo’n gedoe. Mijn tuin is te klein voor al die afzichtelijke bakken.”

“En dieren? Je werkte jaren voor de Dierenbescherming.”

“Klopt, maar als de mieren in mijn keukenkastjes lopen, kan ik ze met droge ogen doden. Weet je, duurzaamheid is zo’n containerbegrip voor groen doen geworden. Maar dat beetje groen wat ik doe, is echt niet zo duurzaam hoor!”

“jawel joh. Je bent juist lekker praktisch. Dat snappen mensen. Trouwens je gaat toch af en toe naar van die biologische boeren?”

“Wel naar de boeren, maar ze zijn geen van allen biologisch. Wel lekker dichtbij.”

“Dus dan ga je op de fiets?”

“Ja?”

En daarom lig ik deze week misschien ook wel op jouw deurmat.

Witte winterse vlokken

2010-12-03T07:55:00.000-08:00

Terwijl ik nog druk bezig ben om alle surprises en gedichten op tijd af te krijgen, zijn de meiden de hele middag al buiten. Sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken en sleetje rijden van de berg. Steeds hoger en sneller. Af en toe komen ze met rode wangen en ijskoude handen binnen om een kop warme chocomel te drinken. Om vervolgens weer snel naar buiten te rennen. Van de kou hebben zij absoluut geen last en van het grote mensengezeur over winters weer ook niet. De sneeuwpret kan hen niet lang genoeg duren.

Grappig eigenlijk, alle bovenstaande sneeuwwoorden roepen een gevoel van gezelligheid en spel op. Niet voor niets hebben de kinderen het zo naar hun zin. Hoe anders is het als volwassenen het over sneeuw hebben? Zodra het veel dreigt te sneeuwen, spreekt het KNMI over een sneeuwalarm. De ANWB had het afgelopen week over een enorme sneeuwspits met lange sneeuwfiles als gevolg.

Wat te denken van al die mensen die ’s ochtends vroeg met bezems en zout in de weer zijn? Ooit wel eens een volwassene vrolijk zien sneeuwruimen? Of met een glimlach de autoruit sneeuwvrij zien maken of sneeuwkettingen om de banden heen zien doen? Het lijkt erop alsof sneeuw voor de meeste volwassenen alleen maar leuk is tijdens de wintersport. In alle overige gevallen lijken die witte vlokken vooral een plaag die veel ergernis oplevert. Misschien moeten we massaal vrij nemen en met zijn allen sneeuwballen gooien, sleetje rijden en sneeuwpoppen maken. Zodat iedereen tenminste een dag volop kan genieten van het winterse weer.

Dierlijke plaatsnamen

2010-11-22T05:22:00.000-08:00

Een tijdje geleden las ik in de Telegraaf dat Annette Malherbe gek is op Santiago de Compostela omdat het 'een mooi woord (is) om naar toe te lopen'.

Wel eens gehoord van Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch? Ligt in Wales, een heel suffig plaatsje, maar vanwege de naam enorm in trek bij toeristen. Al surfend, op zoek naar leuke Nederlandse plaatsnamen ontdekte ik de meest saaie site van Nederland. Ziet er niet uit, is erg traag, maar je kunt je er uren vermaken. De site bestaat uit een alfabetische lijst van 5700 Nederlandse plaatsnamen. De kleinste gehuchten worden vermeld. Ik word er direct supernieuwsgierig van en via google maps maak ik nu rondwandelingen door de leukste steegjes van de gekste plaatsen.

Een ander idee: maak een alfabet van een bepaald onderwerp. Ik deed het met dieren en kwam er niet helemaal uit. Ik mis de I, T, Q, X en Y. Heb jij suggesties?

Arendnest

Bokhoven

Coevorden (ok, beetje smokkelen, weet jij een betere)

Duifhuis

Engwier

Foxwolde

Geitenwaard

Hazennest

Jagerswijk

Kalverdijk

Lage Zwaluwe

Muggenhol

Nagtegaal

Ossenisse

Pinkenveer

Ravenstein

Schaapsbrug

Trutjeshoek (geen dier, maar te leuk om niet te noemen)

Uilesprong

Vinkenbroek

Wolfshoek

Zwarte paard

Kunst in je mail

2010-11-02T14:34:00.000-07:00

Sinds enige dagen is het leven voor mij zoveel leuker geworden. Vanaf nu is iedere dag een hoogtijdag! Vroeger had ik iedere ochtend een enorm ochtendhumeur, maar dat is helemaal verdwenen. Ik sta tegenwoordig vrolijk, maar vooral nieuwsgierig op. Ik kan bijna niet wachten en wil direct mijn mails openen. Maar dat doe ik lekker niet. Ik dwing mezelf tot uitstel en breng eerst de kinderen naar school. Dan open ik snel mijn mail en geniet.

Wat is er aan de hand? Ik heb een gratis abonnement genomen op ‘happy-mini-mail’. Nee, geen zweverige toestand over hoe ik gelukkig moet worden of welke bewegingen ik moet doen om goed in mijn vel te zitten. 'Happy-mini-mail' is echt bijzonder. En uniek. Kunstenaar en illustrator Lies Goemans maakt iedere dag een minischilderij. Soms ontroerend, dan weer grappig of gewoon mooi. En dat wil ze 365 dagen lang doen. Lijkt me een enorme uitdaging, maar ik hoop zo dat het haar lukt. Kan ik in ieder geval nog bijna 350 dagen vrolijk mijn bed uitkomen, in afwachting van iets moois.

Meld je aan via 'happy-mini-mail' en laat me weten of je er ook zo blij van wordt.

Toiletgebabbel en ander geleuter

2010-10-24T23:59:00.000-07:00

Vanochtend werd ik als eerste wakker. Iedereen sliep nog en het was stil. Nou ja, bijna stil. De geluiden die ik hoorde waren minimaal; het kabbelende water van buurvrouws fonteintje, het ritselen van de bladeren en het gesnurk van manlief. Maar daar bleef het dan ook bij.

Ik geniet altijd enorm van deze bijna geluidloosheid. Het is een heerlijk rustige stilte. Een van de weinige momenten dat ik geen woorden om me heen hoor. Dat is de rest van de dag wel anders. Zodra de kinderen wakker worden, is het huis gevuld met hoge en lage tonen. Er wordt gelachen, ruzie gemaakt, gekletst, er worden verhalen verteld of er wordt gewoon gemokt. Zodra de dag begint, stromen de woorden. Ik las ergens dat een mens gemiddeld 16.000 woorden per dag gebruikt. Echte kletskousen redden het hier niet mee, die ratelen makkelijk 50.000 woorden binnen een etmaal. Ik deel mezelf in als gemiddelde prater.

Waar gaan al die woorden naartoe? Het schijnt dat een werknemer gemiddeld een kwart van zijn werktijd bezig is met gezellig geleuter. Ruim 21 procent van de Nederlandse vrouwen kwebbelt lekker door terwijl ze op het toilet zit en we kijken het liefst naar praatprogramma’s. Zodat we de volgende dag weer iets hebben om over mee te praten. We geven het liefst overal een antwoord op want we staan niet graag met een mond vol tanden. En dus vullen we onze dagen met veel gebabbel, geneuzel, gekwetter en gelul. En dan hebben we het nog niet eens over de radio.

De DJ’s hebben het oeverloze geouwehoer tot kunst verheven. Het is maar zelden stil op de radio. Een van de weinige keren dat er niets gezegd werd op de radio, was toen Solomon Burke overleed. Een terechte stilte, want als een groot muzikant onverwacht overlijdt, zijn alle woorden overbodig. Dan past alleen maar een paar minuten stilte.

Bijspijkeren

2010-09-29T13:08:00.000-07:00

Af en toe moet je jezelf bijspijkeren. Of gewoon iets nieuws leren. Zodat je niet achterover gaat hangen en je leunt op het bekende. Niet steeds hetzelfde trucje uithalen, maar nieuwe dingen in jezelf ontdekken. Dat vind ik een uitdaging.

Daarom volg ik sinds deze week een cursus ‘column schrijven’. Niemand minder dan Emma Brunt zal mij en mijn medecursisten alles vertellen over het fenomeen column. Ze vertelt vol vuur over een onderwerp dat haar zeer aan het hart ligt. Vol passie gaat ze in op de kunst van het schrijven van een echte column. Niet zo’n huis-tuin-en- keukenschrijfseltje, maar een goed stuk met een pakkend begin, een midden waarin het verhaal wordt uitvergroot of verdiept en waar het einde weer even naar het begin verwijst.

Emma maakt duidelijk dat een column zoveel meer is dan even snel een paar honderd woorden neertikken. Een goede column zet je aan het denken, brengt je in beweging en heeft een originele gedachte. Maar het is oppassen, waarschuwt Emma. Oppassen voor afgesleten taal en afgezaagde onderwerpen. Ze maant ons tot secure observaties, eigenzinnige invalshoeken, zelfspot en suggestie. Volgens haar liggen de onderwerpen voor het oprapen. Maar pas op ‘de straat is een onzekere leverancier’ terwijl je, als je er open voor staat ‘cadeautjes van de taal krijgt’.

En na een avond vol goede en slechte voorbeelden, zullen we zelf aan de slag moeten. Of het gaat lukken? Ik zwoeg, denk, observeer en pieker me suf over een goed onderwerp. Ik ben er nog niet uit. En stiekem zit daar natuurlijk ook een beetje angst. Want Emma en mijn medecursisten gaan mij beoordelen. Nou ja, mijn column dan. En dat vind ik eerlijk gezegd dood- en doodeng.

Ergens las ik dat columns net schilderijtjes zijn die her en der in een krant of magazine worden opgehangen. Ben benieuwd of ik de volgende bijeenkomst een meesterstuk of een broddelwerkje in zal leveren. Het zal er wel tussenin zitten. En misschien dat ik aan het einde van de cursus toch een spijkertje in de muur kan slaan.

Fouten maken mag!

2010-09-22T02:18:00.001-07:00

Onze dochter van zeven zit sinds een paar weken op fluitles. Ze denkt dat ze na één keer oefenen alle liedjes kan spelen. Zuiver en ritmisch. En dat blijkt tegen te vallen. Ze wordt boos op iedere valse en verkeerde noot en rent de kamer uit als het er teveel worden. ‘Het liedje klinkt op de cd heel anders. Stomme fluit! Ik stop ermee!’ schreeuwt ze. Boos op zichzelf. Omdat ze al voor de derde keer dezelfde fout maakt.

Het is zo herkenbaar en ik heb met haar te doen. Ik leg haar uit dat je fouten mag maken. Dat het helemaal niet erg is en dat je daar veel van leert. Dat je niet moet opgeven en dat je het gewoon moet blijven proberen. ‘Van proberen kun je leren’, zegt ze en ze kijkt me eigenwijs en uitdagend aan.

Onlangs verstuurden wij (Veronique van Campen, Herco Terweij en ik) onze eerste nieuwsbrief. Supertrots op bladonline.nl, ons onlinemagazine over bladenmaken. Er was alleen iets fout gegaan. Ik had de laatste versie niet gezien. Totdat ’ie in mijn postvak binnenkwam. Heette ik ineens Trea Sholten en even verderop zag ik nog een spelfout.

Heel even stokte mijn adem. Wat moesten onze relaties hier wel niet van denken? Wat stom en slordig! ’s Avonds bleek dat er ook nog een technische fout in de nieuwsbrief zat. Er werkte een link niet. Wat nu? Niets doen en doen alsof onze neus bloed? Nee, we stuurden de volgende dag nog een nieuwsbrief met als kop ‘sorry, foutje’. En we eindigden met een quote van Lily Martens uit ons eigen BLAD: ‘Durf fouten te maken. Als we niets uitproberen, gaat het ook nooit mis. Saai! Ga experimenteren! Zoek naar nieuwe mogelijkheden! Provoceer en speel. Ook als iets niet lukt, kan het achteraf heel waardevol zijn.’

Inderdaad, een waardevol advies. Want vanaf dat moment stroomden de reacties binnen, vooral via de mail. Dat we het zo lekker speels opgelost hadden.

Dochterlief had ook gelijk ‘van proberen kun je leren’. Inmiddels brainstormen wij over ons tweede nummer . We zullen ongetwijfeld weer fouten maken, maar het is domweg veel te leuk om nieuwe dingen te maken en te experimenteren. En wat dochterlief betreft: vanochtend hoorde ik ‘Mieke heeft een lammetje’, zonder een valse noot. Ze kijkt me trots aan en zegt met haar liefste stem: ‘Ik kan het wel!’

Hoezo ik gebruik weinig Engelse woorden?

2010-09-08T07:24:00.000-07:00

In taalland is er veel ergernis. Al jaren. Onze mooie Nederlandse taal zou verengelsen. En dat is natuurlijk ook zo. De glossybladen spannen de kroon. Toen de Nederlandse Cosmpolitan twintig jaar bestond, heeft Marcel Bas alle Engelse woorden van dit Nederlandse magazine op een rijtje gezet.

Hilarisch. Alleen de cover sprak al over: Birthday Summer, Follow your Heart, Dating Dossier, Beachparty-beauty en Style Award. Eerlijk is eerlijk: het bekt allemaal lekker. Deze Marcel heeft alle 129 pagina’s grondig bestudeerd en kwam met Nederlandse suggesties voor het overbodige Engels. Taalvervuiling, volgens hem.

Ik ben het wel een beetje met hem eens. Ik koester onze taal en probeer zo vaak mogelijk Nederlandse vervangers te zoeken. Maar is dat wel echt zo? Gisteren hield ik mijn Engelse woordvervuiling een dagje bij. En ik schrok.

Ik moest een nieuw account aanvragen voor een e-mailadres. Was bezig in de back office van een website. Moest een offerte aanvraag doen waarbij ook een vraag over een badge zat. Heb foto’s gedownload, een E-zine geschreven, een deadline gehaald en een voorstel voor een ander font voor een brief gedaan. O ja, en ook nog een tekst door de spellingchecker gehaald. En een opdracht gekregen voor het schrijven van een crispy tekst.

’s Avonds gegoogled, op zoek naar leuke bed&breakfastadresjes voor een weekendje Barcelona. We gaan daar met vriendinnen funshoppen. En hopen dat de sale nog niet over is! Daarna douchen, mezelf met bodymilk en bodylotion ingesmeerd. Tot slot de talkshow van Paul de Leeuw en Filemon Wesselink gekeken en in de herhaling de penalty van Nederland gezien.

Waarschuwing met knipoog

2010-09-01T07:09:00.000-07:00

Soms, heel soms, kom ik er niet uit. Dan ben ik met een tekst bezig en heb ik totaal geen inspiratie. Ik zit op mijn stoel, beeldscherm blijft angstig leeg en het zweet breekt me uit. Vaak ga ik even bladeren in tijdschriften, lees een artikel of struin het internet af. Op zoek naar de meest onzinnige dingen. Over het weer in Oezbekistan, een leuke shop in Jeruzalem of een liedje waarin het woord ‘pech’ voorkomt. Ik kan er niets aan doen.

Journalisten gebruiken het internet ook als ze geen inspiratie meer hebben. Of als ze geen zin hebben om iets goed uit te pluizen.Tenminste dat beweert de Engelsman Tom Scott. Hij ergert zich ontzettend aan fout nieuws in de media. Vaak volgt een rectificatie. Omdat de journalist een quote volledig uit het verband heeft gerukt. Omdat er geen hoor- en wederhoor plaatsgevonden heeft. Omdat de bronvermelding ontbrak. Of gewoon omdat ‘ie te lui was om een eigen artikel te schrijven en gewoon plagiaat pleegt.

Maar Tom Scott wil zelf waarschuwen. Daarom ontwierp hij waarschuwingsstickers. En die plakt hij op discutabel nieuws. Zijn stickers schijnen een groot succes in Engeland te zijn. En inmiddels is er ook een Nederlandse versie.

Een waarschuwing is op zijn plaats; gebruik de stickers NIET voor discutabel online nieuws. Voor je het weet zit je beeldscherm vol (voordeel is wel dat je dan nooit meer een leeg scherm hebt).

PS: Waar ik dit nieuws vandaan heb? Van http://www.communicatieonline.nl/. Hoe ik daar kwam? Ik was op zoek naar een artikel van Jeroen Thijssen uit de Trouw van afgelopen zaterdag. In het artikel schreef hij dat hij de informatie uit Wikipedia niet geverifieerd had. Benieuwd wie daar een sticker op durfde te plakken.

Doe mij maar een prosecco!

2010-08-24T05:11:00.000-07:00

De vakantie is voorbij. In volle vaart ren ik weer naar werk, sport, school en andere leuke activiteiten. Jammer genoeg lijkt de zomer ook over. Gisteren was het echt spijkerbroekenweer. Een graai in de kast en ik hees me in mijn broek. Oeps; broek gaat niet meer over de heupen en ook het T-shirt is ineens wel heel erg strak geworden.

Gekrompen? Nee, dat kan niet. Trouwens nu ik goed kijk, lijkt het wel of mijn buik ook uitgezakt is. Dit zijn geen geintjes, ik heb teveel lekkere dingen gegeten, te veel prosecco, wijn en rosé gedronken. En dus pas ik gewoon niet meer in mijn broeken (en shirts, en jurken, en rokjes). HELP!

Ok, ik moet op zoek naar een oplossing. Googlen naar buikspieroefeningen. Dat helpt echt, beweert zoonlief en hij weet er ook wel een paar. Pfffff, ik word al moe als ik naar hem kijk. Ik weet niet of dit echt wel iets voor mij is.

Ik google verder en kom terecht op de site van Stijlgodinnen. Ze hebben nieuwe stijlfiguren bedacht. In taal- en tekstland gebruik je stijlfiguren om indruk te maken op een luisteraar of lezer. Maar de figuren van deze stijlgodinnen zeggen iets over jezelf.

Vroeger was je een appel (dan was je heel rond) of een peer (brede heupen en smalle taille). De stijlgodinnen doen het op een heel eigentijdse manier. Met glazen. Echt superleuk!

Welk glas ben jij?
Zijn je heupen breder dan je schouders en heb je een smalle taille? Dan ben je echt een cognacglas.

Zijn je heupen smaller dan je schouders en heb je een rechte taille? Jij bent een lekker cocktailglas.

Zijn je heupen en schouders even breed en heb je een buikje? Ok, het perfecte figuur voor een wijnglas.

Zijn je heupen en schouders even breed, maar je taille is smal? Jij bent geschikt voor het proseccoglas.

(afbeelding: van links naar rechts. Illustratie: Aleid Landeweerd)

Mijn spijkerbroek past nog steeds niet, maar ik word hier wel heel vrolijk van! Laat die prosecco maar doorkomen!

Landschapalfabet

2010-08-18T06:53:00.000-07:00

Ik hou van letters. Al mijn hele leven vreet ik ze. Als klein kind wilde ik altijd bibliotheekje spelen. Jammer genoeg wilde nooit iemand meedoen. Dus speelde ik alleen. Eindeloos haalde ik boeken en tijdschriften uit de kast en voorzag ze van een papiertje met inleverdatum. Ik spreidde alles uit op het bed en mijn biebje was klaar. Ik opende de deur, riep dat de bibliotheek geopend was en speelde zelf de bibliotheekbezoeker. De enige. Ik ging op het bed zitten en kon urenlang in de boeken en tijdschriften bladeren en lezen. Uiteindelijk nam ik er een aantal mee, verwisselde snel van rol zodat ik als biebjuf een stempel op het inleverdatumbriefje kon zetten.

Het lezen is nooit meer overgaan en ook de liefde voor letters is alleen maar toegenomen. Ik kan ontroerd raken van mooie zinnen. Jaren werkte ik met veel plezier in de Literaire Boekhandel in Utrecht. Het voelde als spelen in een snoepwinkel. Overal letters en poëzie op de muren. En in die snoepwinkel ontdekte ik de meest grappige alfabetboekjes.

De fascinatie voor die boekjes is gebleven. Maar dat je letters ook in het landschap kon schrijven, dat wist ik nog niet. Totdat ik onlangs het landschapsalfabet van Thomas de Bruin ontdekte. Geweldig! In een week ontdekte hij in het Nederlandse landschap het alfabet in onderkast en kapitaal, cijfers en interpuncties. Nieuwsgierig? Neem dan snel zelf een kijkje.

Yes, vakantiestress!

2010-07-06T05:14:00.000-07:00

De scholen zijn dicht en de vakantie-uittocht is begonnen. Stress, stress en nog meer stress om alles op tijd af te krijgen. Kinderen nemen afscheid van de juffen en meesters, boeken inleveren, rapport ophalen en dan het eindeloze vooruitzicht van zes weken vrij. Leuk voor de kinderen en als ze wat ouder zijn vermaken ze zich wel. Maar wat te doen als ze nog geen hele dagen alleen kunnen zijn en vader en moeder nog moeten werken? En alles voor de vakantie nog gekocht en ingepakt moet worden?

Het begin van de zomer is vaak een periode van eindeloos onderhandelen. Over logeerpartijtjes. Bij opa’s, oma’s, tantes, oom en vriendjes en vriendinnetjes. ‘Als de kinderen vandaag bij jou eten en slapen, dan haal ik ze morgen weer op. En neem ik jouw kids mee. Kun jij morgen de hele dag werken. Deal?’ En dan maar hopen dat al die vriendjes en vriendinnetjes nog niet vertrokken zijn.

Wat een gedoe eigenlijk. Kan het niet anders? Waarom doen we zo ingewikkeld? Waarom zou je perse op die ene dag willen vertrekken? Waarom niet wat rustiger aandoen, vandaag genieten en morgen of overmorgen op vakantie gaan?

Trouwens, wat heb je eigenlijk nodig? Een tent, slaapspullen en wat kleding. Als je iets mist, is het zo gekocht, toch?

Laten we gewoon afspreken dat op vakantie gaan weer echt leuk wordt. Dat het gezellig is om samen de vakantie voor te bereiden. Dat het erom gaat echt te genieten. Alles loslaten en gewoon een dagje later weg. Heb je het in ieder geval thuis naar je zin gehad!

Voetbaltaal en Bavariajurkjes

2010-06-13T14:38:00.000-07:00

Vandaag begint het WK eindelijk echt. Gehuld in oranje gaan de kinderen naar school en ouders naar het werk. De moeders met geluk kunnen eindelijk hun Bavariajurkje aan (jawel, ik heb er ook een. Dank je wel Sandie!).

En vanmiddag? Dan kijken we massaal tv; op school, op het werk en met een beetje mazzel hebben we vrij en kijken we bij vrienden. (jawel, ik ben zo’n mazzelaar!)

Ik vind zo’n toernooi echt geweldig. Kan enorm genieten van het oranje-wij-gevoel. En ik kijk dus vrolijk mee. Maar het commentaar begrijp ik vaak niet. Voetballers leunen achterover, bouwen zekerheden in en steken de bal weg. En soms schijnt er ook een tweede bal in het spel te zijn! Verrassend, want ik zie er altijd maar één.

Gelukkig heeft Onze Taal een lijst met voetbaltermen en de betekenissen gemaakt. Nog even snel doorlezen. Misschien dat ik dan ook iets van het voetballen ga begrijpen. En anders? Ach, dan heb ik altijd nog mijn Bavariajurkje.

Monique is de mooiste niet meer

2010-06-05T09:19:00.000-07:00

Sms’en. De hele wereld doet het en ik hoor nooit iemand klagen. Snel sms’en doe je met gebruik van de optie ‘woordenboek’. Je mobieltje bedenkt dan zelf de woorden. Superhandig, maar niet altijd even efficiënt. De bedenker hiervan is vast een eenling geweest want ‘we’ en ‘wij’ worden automatisch ‘ze’ en ‘zij’. En van wellust heeft de bedenker ook nooit gehoord, want al bij ‘wel’ is het woordenboek de draad kwijt en mag je zelf het woord afmaken.

Vriendin Monique is heel tevreden over het mobiele woordenboekje. Haar naam wordt altijd ‘mooiste’. Zij krijgt lieve en leuke sms’jes. Maar ook nare en boze berichten beginnen steevast met ‘hi, mooiste’. Zou ik ook blij van worden.

Laatst belde ze op. Waarom ik niet meer ‘hi, mooiste’ sms’de, maar gewoon Monique. Vond ze wel een beetje jammer. ‘Lieve mooiste’ riep ik door te telefoon. ‘Ik heb nu een iPhone!’ Die denkt ook na, maar anders. De bedenker van dit ‘geluk is toch te koop’gadget, was graag in gezelschap en hield van wellust. Waarschijnlijk had hij veel vriendinnen diehij gewoon bij de naam wilde noemen. Geen onderscheid. Monique was vast niet mooier dan die andere vrouwen.

PS. Sinds ik de iPhone heb is ‘upda’ ook ter ziele. Ik ben weer gewoon Trea!

Vrouwen en voetbal

2010-05-16T13:12:00.000-07:00

Vandaag met dochterlief naar de Galgenwaard geweest. Voor wie niet van voetbal houdt; Galgenwaard is het stadion van FC-Utrecht. Vanmiddag speelde ze tegen Roda JC. Een belangrijke wedstrijd. Winnen betekent doorgaan voor Europees voetbal. Schijnt allemaal heel belangrijk te zijn.

De kaarten hebben we gewonnen. En omdat de mannen al kaartjes gekocht hadden, besluiten wij er samen op uit te trekken. Dochterlief heeft nog nooit een stadion van binnen gezien en is reuze nieuwsgierig. Nadat we gefouilleerd zijn, zoeken we ons plekje. We moeten vooral erg lachen om alle mensen die de wave doen, samen zingen en luidkeels van alles scanderen. We verstaan er weinig van en dat is misschien maar goed ook.

Als de spelers het veld opkomen is het gejuich oorverdovend. Dit verstomt als er uit de speakers gevraagd wordt om een minuut stilte te houden voor de slachtoffers van Tripoli, in het bijzonder voor een Utrechtfan. Een indrukwekkende stilte. Dochterlief en ik zijn verrast. Dat voetbalfans zo muisstil kunnen zijn!

En dan barst de wedstrijd los. In het begin zijn we nog wat bedeesd, maar na het eerste doelpunt van Utrecht, gaan alle remmen bij dochterlief en mij ook los. Aangestoken door het overwinnaarsvirus juichen en klappen we mee. Af en toe springen we van onze stoel, roepen oh en ah als het mis dreigt te gaan en doen fanatiek mee met de wave.

En na twee keer drie kwartier en een 4-1 overwinning voor FC-Utrecht zingen we ook vrolijk “Wij gaan Europa in! Wij gaan Europa in!”. We kijken elkaar lachend aan, hebben geen idee wanneer we Europa ingaan. En wat het eigenlijk inhoud. Maar het mag de pret niet drukken. Dit was een echte hoogtijdag!

Lekker ouderwets!

2010-05-11T13:19:00.000-07:00

Onlangs interviewde ik een acteur. Leuke vent en mooie verhalen. Over hoe het vroeger was. Niet beter hoor, maar anders. Met andere woorden. En andere gebruiken. Hij wees me op de site http://www.belegenwoorden.nl/. Door hemzelf opgezet. Omdat er zoveel mooie oude woorden zijn. Niet dat hij wil dat we ze gaan gebruiken. Welnee, veel te ouderwets. Hij verzamelt ze en stoft ze regelmatig af. Zodat we ze niet vergeten. En om met weemoed aan oud vervlogen tijden terug te kunnen denken.

Ik heb de site een aantal malen bezocht. En ik ben gezwicht! Manmoedig en zonder mededogen bekommer ik me om de belegen woorden. Soms ontluisterend en heilloos, vaak onverkwikkelijk en zonder opsmuk. Keer op keer bedenk ik zinnen met belegen woorden. Ik verluchtig hedendaagse zinnen met verdraaid ouderwetse uitspraken. Noem mijn geliefde eega of gemaal. Roep in de winkel dat mijn pecunia’s op zijn. We eten kliekjes en ik geef mijn telg een uitbrander als er weer eens naast de pot gewaterd is.

En sinds vandaag heb ik een belegen woord geadopteerd. Ik moest plechtig beloven het woord hoogtijdagen regelmatig af te stoffen. Maak je niet ongerust als ik in plaats van een superleuke dag je een genoeglijke hoogtijdag wens. Dan ben ik gewoon even mijn belegen woord aan het afstoffen.

Kleine vakantiequiz

2010-05-06T07:36:00.000-07:00

Verkeersborden zijn er om het verkeer te regelen. Ooit zijn er afspraken gemaakt om er voor te zorgen dat we elkaar goed begrijpen. De meeste zijn heel duidelijk. Voor driehoekige borden met de punt naar boven moet je oppassen. Bij ronde en blauwe borden moet je altijd iets doen. En bij ronde borden met een rode rand mag je juist iets niet doen. Wat je niet mag doen, staat in het bord.

Al fietsend op Terschelling kwam ik dit bord tegen. Een stel lolbroeken hadden een aantal letters weggehaald. En inderdaad; ook wij moesten glimlachen toen we langs het bord fietsen. Maar wat mochten we nou niet? Of mochten we juist iets wel?

Antwoorden graag mailen naar; info@lefmetletters.nl.

Onthaast u

2010-04-23T03:36:00.000-07:00

Nog een paar dagen en dan ga ik genieten van een paar vrije dagen. Met de hele familie naar Terschelling. Fietsen, op blote voeten door het zand lopen en uitwaaien. Vooral dat laatste! Ik ben ontzettend druk geweest de afgelopen tijd. Een aantal grote projecten en veel kleine klusjes. Je hoort me niet klagen hoor! Ik vind het heerlijk om hard te werken. Vooral als de resultaten goed zijn. Maar soms verlang ik even naar een vrije dag. Omdat ik het gevoel heb dat ik alleen maar werk. Overdag in de studio en ’s avonds thuis. Alsof er geen privéleven meer bestaat. Manlief fluit me regelmatig terug. Ik weet het; hij heeft gelijk. Maar toch. Er moeten nog zoveel dingen af. En het is allemaal leuk! Loslaten schijnt een gave te zijn. Misschien toch maar eens gaan ontwikkelen.

Meestal ben ik erg relaxed. Maar soms gaat het fout. Zoals gisteren. Ik stuurde een fotograaf op pad om foto’s te maken van een klas die een rondleiding kregen op een landgoed. De zon scheen en ik was in mijn nopjes. Mooi licht voor het maken van foto’s. Maar hoe anders liep het. Halverwege de ochtend gaat de telefoon. Paul, de fotograaf aan de lijn. Het landgoed was prachtig, maar de kinderen ontbraken. Ze hadden geen vervoer kunnen krijgen en op het laatste moment afgezegd. Ik kon mijn woede met moeite inhouden. Vond het natuurlijk ook erg vervelend voor hem. Duizendmaal excuses aanbieden, terwijl je er eigenlijk niets aan kunt doen. Weg goed humeur.

’s Middags krijg ik ineens een mailtje van Paul. Met een bijlage. En een toepasselijke foto. Geschoten op het landgoed. Ik moest lachen en begreep dat Paul gelijk had. Sommige dingen gebeuren. Die heb je niet in de hand. Dat moet je loslaten. Moet ik toch eens proberen. Terwijl ik dit denk zie ik buiten de zon schijnen.
Ineens besef ik wat ik vandaag ga doen. Niets! En dus zit ik nu buiten op een bankje in mijn tuin. Even alles loslaten. Misschien is het toch te leren?!

Spatiespotter of spatiesukkel

2010-04-14T12:45:00.000-07:00

In het Nederlands schrijf je samenstellingen aan elkaar. Maar steeds vaker komt er een spatie tussen. Onterecht. Vandaag ontdekte ik het boekje ‘Weg om legging’ met hilarische voorbeelden van dit onjuiste taalgebruik. Wat dacht je van ‘konijnen bouten in pruimensaus’. Of ‘drie jarige paarden te koop’.

Bij het boekje hoort ook een website, http://www.spatiegebruik.nl/. En daar kun je nu een hele leuke test doen om erachter te komen of je een spatiespotter of een spatiesukkel bent. Geestige en hilarische voorbeelden. En natuurlijk instinkers. Ik blijk een spatiespotter te zijn, hoewel ik me daar nooit zo van bewust ben geweest. Ik neem de proef op de som en bekijk de drie huis-aan-huisfolders die een uurtje geleden op de mat werden gegooid.

De eerste folder is de Buiten Kans van de Welkoop. Jammer, er zit geen fout in. Terwijl er toch woorden als vierkantemetertuin, hogedrukreiniger en slangenwagen in staan. Dan naar de Hans Textiel. Jawel, de spatiespotter in mij ontdekt er twee; dames ondergoed en spaar aktie (oeps Hans, je maakt ook een letterfout). De laatste folder is van La Place. Daar kun je voor een klein prijsje een lekkere muesli bol kopen. Oké, de voorbeelden zijn niet grappig, maar ik heb er wel lol in. Heb ik misschien een nieuwe hobby ontdekt?

Nieuwsgierig naar wat voor spatietype jij bent? Doe dan de spatietoets. Laat me weten wie je bent.

Leef super!

2010-04-04T15:08:00.000-07:00

Drie weken geleden ging plotseling de telefoon. Of we interesse hadden om mee te doen aan een pitch voor Super de Boer. We, dat zijn Studio Veer van Veronique van Campen en Lef met Letters , mijn eigen bureau. We hebben een hekel aan pitches. Het kost enorm veel tijd, je krijgt er niets voor en negen van de tien keer loopt het anders dan je hoopt. Maar deze pitch is wel erg interessant. Het is kort dag en de dames van Super de Boer willen eigenlijk diezelfde dag al langskomen. We kijken elkaar aan en zeggen volmondig: “Doen!”.

Het is namelijk een zeer interessante pitch. Het gaat om het maken van een maandelijkse folder/magazine van 32 pagina’s en de verdiensten zijn niet slecht. Nadat de Super de Boer dames alles over het concept verteld hebben, gaan we direct aan de slag. We knippen, plakken en scheuren en binnen twee dagen hebben we een waanzinnig concept bedacht!

Voor het uitwerken ervan hebben we nog vijf dagen. Veel te weinig om eigenlijk iets heel goeds neer te zetten, maar het lukt! De ochtend van presenteren zijn we bloednerveus. Het is toch iedere keer weer alsof je een pasgeboren kindje moet weggeven. De presentatie gaat goed, de Super de Boer dames zijn enthousiast. We worden geprezen en de dames zijn lichtelijk verbaasd omdat we in zo’n korte tijd zo het Super de Boer gevoel over hebben weten te brengen. Salesgericht, met humor, een kwinkslag en veel vrolijkheid. Supertrots zijn we!

Niet alleen op wat we hebben neergelegd, maar ook op wat we samen hebben gedaan. Onder zo’n hoge tijdsdruk zo lekker kunnen samenwerken, elkaar zo goed aan kunnen vullen en aan een half woord genoeg hebben. Dat in ieder geval al winst.

Maar we willen meer. Veel meer. En dus begint het lange wachten. Dat is natuurlijk altijd zo met een pitch. Ze komen er bij Super de Boer niet uit; een concept is afgevallen en we zitten nog in de race. Maar dan weten we het al; dit gaat het niet meer worden. Ons gevoel is juist; afgelopen week kregen we het verlossende telefoontje. We zijn een goede tweede, maar de hoge heren gaan uiteindelijk toch voor een meer reclame-achtige folder. Op safe dus.

En wij? Wij balen, zijn teleurgesteld omdat dit zo’n mooi concept is. Wat het is? Dat houden we nog even geheim. Op dit moment broeden we op andere geïnteresseerden. Dat ze er zijn is zeker. We houden je op de hoogte!

Op de bouwplaats

2010-03-28T13:38:00.000-07:00

Wat is het toch leuk om tekstschrijver te zijn! Je komt op plekken waarvan je niet eens weet dat het bestaat.

Zaterdag was ik op het Bouw- & Infrapark in Harderwijk. Een gigantisch terrein met veel hijskranen. Ik nam een kijkje bij de examinatorendag van de TCVT, een aanspreekpunt voor certificatie van veilig verticaal transport. Verticaal transport? Ik had er, tot voor kort, nog nooit van gehoord. TCVT moet ervoor zorgen dat hijskranen veilig zijn en dat de machinisten veilig hun werk doen. Om daar zeker van te zijn, moeten de machinisten regelmatig examen doen. Een keer per jaar komen de examinatoren bij elkaar om zich op de hoogte te stellen van de laatste regels en eisen. Zodat zij dit weer over kunnen dragen aan de machinisten.

Zaterdagochtend waren zo’n honderd examinatoren, veel mannen en een enkele vrouw, in Harderwijk bijeen. Eerst kregen ze een film te zien en daarna mochten ze ‘buiten spelen’. Er werd een examen nagebootst. Iedereen had de verplichte veiligheidshelm op zijn hoofd en ook ik ontkwam daar niet aan. Ik stond erbij en keek bewonderd naar het schouwspel. Het lijkt zo makkelijk; je gaat de hijskraan in, drukt op een paar knopjes en zorgt ervoor dat het transport van a naar b gaat. Maar er komt zoveel meer bij kijken! Alleen; volgens mij was ik de enige die met bewondering keek. De examinatoren dachten er heel anders over. De meesten vonden het een saai theaterstukje waarbij de machinisten express fouten maakten. Te flauw voor woorden, vonden ze. Mopperend, elkaar vliegen afvangend, rokend en verveelt, stonden ze al die tijd een beetje te niksen. En zich te ergeren.

Maar heren – en enkele dame- weet dat ik het allemaal heel spannend vond. Ik heb enorm veel waardering gekregen voor het zware en niet ongevaarlijke werk waar jullie dagelijks mee bezig zijn!

Hoezo een vrije dag?

2010-03-26T10:06:00.000-07:00

Vrijdagochtend half negen. Na drie heel drukke weken besluit ik vandaag een vrije dag te nemen. Lekker een beetje aanrommelen. Nog even snel een afspraak met de fotograaf in verband met fotoreportage voor in de Bartkidz die we zondag gaan maken. Even bijpraten met collega tekstschrijver over een project waar we mee bezig zijn en nog snel een afspraak maken met garage omdat de auto weer een APK moet krijgen. Ineens bedenk ik me dat ik om 10.00 uur met een vriendin had afgesproken. Een snelle blik op de klok en ik zie dat ik nog tien minuten heb. Ik ren naar de gang, doe mijn jas aan en loop snel naar de schuur om mijn fiets te pakken.

09.50: Ik fiets naar de afspraak en ben nog net op tijd. We bespreken een heleboel terwijl we ondertussen ook nog meedoen aan een klantvriendelijkheidsonderzoek. Voor ik het weet is het kwart voor twaalf. Ik moet naar huis om de meiden op te vangen.

11.50 uur: Weer thuis, maar veel te koud gekleed. Even snel een vest aantrekken en dan de meiden van school halen. Ik heb nog twee minuten. Mooi, kan ik nog net even brood halen.

12.00 uur: De schoolbel gaat en de meiden komen het gebouw uitrennen. Oudste dochter neemt een vriendinnetje mee. We gaan naar huis, dekken tafel en eten.

12.40 uur: Jongste dochter moet naar dansles. Snel tas pakken en spullen bij elkaar zoeken. Ondertussen roept andere dochter dat ze een postzegel mee moet nemen en het adres van oma. Op school gaan ze een kaart sturen. Ik beloof haar het adres op te schrijven, maar ben nog steeds de dansspullen aan het zoeken. Eindelijk gevonden, we zijn inmiddels tien minuten verder.

12.50 uur: We zitten op de fiets. Ik ben vergeten een briefje met adres van oma achter te laten. Al fietsend bel ik naar huis om het adres door te geven.

12.55 uur: We zijn op tijd voor de dansles, snel omkleden, kind de zaal in en ik heb net een uurtje om een boodschap te doen, mijn belastingpapieren bij de accountant te brengen en bij een vriendin iets ophalen. Ondertussen nog een telefoontje over het vrijwilligerswerk beantwoord.

13.58 uur: Precies op tijd ben ik weer bij de dansschool om de jongste dochter op te halen. Als ze aangekleed is, vraagt ze of ik haar naar een vriendinnetje wil brengen. Natuurlijk! Eenmaal aangekomen bij het vriendinnetje gaan ze samen bij ons spelen. Gezellig!

14.45 uur: Weer thuis. Nog even snel een werktelefoontje, stiekem even mails lezen en toch nog even werken.

15.20 uur: Oudste dochter komt thuis met de vraag wanneer we naar de bieb moeten. O nee! Dat had vorige week al gemoeten. Dan nu direct maar boeken zoeken en terugbrengen.

16.15 uur: Thuis. De krant ligt nog steeds ongelezen op tafel . Oudste dochter roept of ik haar alsjeblieft nu wil helpen. Ze heeft over een uur dansles en binnenkort een dansshow. Ze moet nu de kleding uitzoeken.

16.58 uur: Zoonlief komt thuis. Of we nu direct skeelers kunnen gaan kopen. Ik zeg nee. Ik heb gewoon even geen puf meer. Ben de hele dag aan het rennen en ben er gewoon even klaar mee. Straks nog een keer op en neer naar de dansschool, koken, eten en dan met mijn benen op de bank. Wat kun je soms verlangen naar vrije tijd!

Lekker doen!

2010-03-18T13:15:00.000-07:00

Morgen en zaterdag staan voor mij in het teken van NLdoet. Een landelijk vrijwilligersweekend waar duizenden mensen hun handen uit de mouwen zullen steken om klusjes voor anderen op te knappen. In Houten, mijn woonplaats, heeft het Platform Maatschappelijk Ondernemen hier een duidelijke voortrekkersrol. Het Platform verbindt bedrijven en maatschappelijke organisaties met elkaar. En aan mij de schone taak om dit, samen met freelancer, in Houten handen en voeten te geven.

Een leuke uitdaging en na maanden voorbereiden gaan we morgen al heel vroeg op pad. Vanaf half acht ontbijten we met zo’n dertig werknemers van verschillende bedrijven en zal de burgemeester een officieel openingswoordje doen. Ondertussen zijn dan al veel vrijwilligers druk op de locaties bezig.

Na de opening stappen we op de fiets en gaan we langs zoveel mogelijk projecten. Naar een zorgboerderij waar nieuwe hekken geplaatst worden, naar een verzorgingtehuis waar een high tea met tangodansers wordt georganiseerd, naar een kinderparadijs waar kinderen met een verstandelijke beperking lekker kunnen ravotten naar een verzorgingtehuis waar een boerderijdag georganiseerd wordt. Met echte dieren.

Tenminste, dat was de bedoeling, maar de Q-koorts gooit roet in het eten. De gemeente besloot gisteren per direct de kinderboerderij te sluiten. Er mogen geen dieren van het terrein af en dus kunnen de dieren niet naar het verzorgingstehuis. Sneu voor de dieren, voor het verzorgingstehuis én voor de kinderboerderij. Want die zouden morgen nieuwe bankjes krijgen.

Gelukkig blijven er genoeg leuke projecten over om langs te fietsen. Nu maar hopen dat het morgen weer zulk lekker weer is. Kunnen we tussendoor even een terrasje pakken. Het leven is een feestje!

Boekenbal 2010; zien en gezien worden

2010-03-10T03:19:00.000-08:00

Soms heb je geluk en mag je bij een feest zijn waar iedereen het de volgende dag over lijkt te hebben. Het overkwam me gisteren. Ik mocht met broerlief mee naar het Boekenbal in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het Bal der Titanen, naar een boek van Nescio, had als kledingcode 'black tie'. Nu heb ik veel kleren en heel veel jurken, maar niets wat aan de dresscode voldeed.

Al googelend vond ik een perfect tweedehands krijtstreepkostuum. En dus sliep ik gisterenavond goed gekleed en behoorlijk opgedoft - ik draag nooit oogschaduw en lippenstift- op de rode loper.

Eenmaal binnen nestelden we ons met de champagne in een hoekje en keken ongegeneerd naar al wat langs kwam. Naast schrijvers ook veel boekhandelaren, uitgevers en tv-beroemdheden. Met het balboekje in de hand liepen we rond in de Stadsschouwburg. We luisterden naar bandjes, keken naar kunstinstallaties en vereeuwigden onszelf op de boekenbalscooter.

Het was een fantastische avond van zien en gezien worden. Misschien een beetje mat, maar te leuk om er niet bij geweest te zijn.

Kemkers-momentje

2010-02-26T05:18:00.000-08:00

Heerlijk die voorjaarsvakantie van de kinderen. En lastig omdat je zelf niet alle dagen vrij kunt nemen. Maar toch; we slapen een beetje uit, blijven langer in pyama en voor ik het weet is het al weer elf uur. Ik probeer deze week thuis te werken, maar dat lukt toch niet echt. Want de jongste weet me te vinden op zolder en komt een appeltje vragen. Een uurtje later komen andere dochter en zoon de kamer binnengestormd. Ze hebben echt een fántástische camping voor de zomervakantie gevonden en ik moet nú komen kijken. Agggggghhhhh. Allemaal heel gezellig, maar ik zit wel met een aantal deadlines deze week. En dus gooi ik het na bijna een week over een andere boeg. Ik besluit op mijn vrije vrijdag naar de studio te gaan om in alle rust drie artikelen en nog wat achterstallig werk af te ronden. Heerlijk om even goed door te kunnen werken!

Dan staat ineens vriendin grafisch ontwerper op de stoep. ‘Wat doe jij hier?’, vraag ik verbaasd. Ze is normaal nooit op vrijdag in de studio te vinden. ‘We hebben een afspraak, daar kom ik speciaal voor, dat weet je toch?’ zegt ze ietwat pinnig. Ik kijk haar aan, terwijl ik het ineens erg warm krijg en ik voel mijn gezicht langzaam rood worden. We hadden inderdaad een afspraak met een jonge fotograaf, maar deze bleek ineens niet te kunnen. Vergeten aan vriendin door te geven. Even wil ik me verontschuldigen, maar dan denk ik ineens aan Kemkers, die zijn pupil Sven de verkeerde bocht instuurde. Hij was direct eerlijk, geen enkel excuus. Dit is mijn Kermkers-moment, ik vertel vriendin dat ik domweg vergeten ben haar in te lichten. Rot voor haar, stom van mij, maar niks meer aan te doen. Vriendin kijkt even heel ongelukkig en neemt dan plaats achter haar bureau. ‘Hou ik in ieder geval tijd over voor andere dingen’ zegt ze en gaat direct aan het werk. En ik? Ik zit tegenover haar en voel me schuldig. Totdat ze even later over haar beeldscherm kijkt en we beiden ontzettend in de lach schieten. Ze vat het sportief op en ik kan straks met een goed gevoel het weekend in!

Wie is er oud?

2010-02-17T08:03:00.000-08:00

Afgelopen week waren mijn schoonouders 55 jaar getrouwd. Reden voor een feestje. Dochter van zes kon het gewoon niet geloven. ‘Maar dan zijn ze toch echt heel erg oud?’ riep ze de hele week. En ineens is ze erg geïnteresseerd in leeftijden en alles is veel ouder dan ze dacht. Eigenlijk wel logisch dat opa en oma oud zijn; ze hebben veel rimpels en lopen ook niet meer zo hard.

Hoe oud ik eigenlijk ben, vraagt ze.
‘Vierenveertig’, antwoord ik eerlijk.
'En papa dan?’
‘Vijfenveertig.’
‘Goh’, zegt ze, ‘die ziet er echt uit als vierenvijftig.’
‘Hoe kom je daar nou bij’, roep ik onthutst. ‘Iedereen vind dat papa er altijd zo jong uit ziet.’

Maar hoe ik hem ook verdedig, het heeft geen zin. Trouwens, ik moet er zelf ook aan geloven; ik heb rimpels en krijg grijze haren, dus weet ik wel zeker dat ik pas vierenveertig ben?

Tijdens het feest zelf hoor ik haar er niet meer over. Totdat we ’s avonds in het restaurant zitten en ze een gesprek tussen mij en haar tante en oom opvangt. Tante blijkt volgend jaar vijftig te worden, weer zo’n magisch getal. En oom wordt dan zeventig. ‘Dat klopt ook wel’, zegt dochter eigenwijs ‘want zijn haren zijn wel heel erg mooi wit.’

Ineens draait mijn twaalfjarige zoon zich om en kijkt op een wat vreemde en verbazende manier naar zijn oom en tante. Alsof hij ze voor het eerst echt ziet. Hij knippert even met zijn ogen en beseft ineens dat het leeftijdsverschil best groot is. ‘Maar mam’, fluistert hij, ‘is dat niet een beetje gek? Want dan zou ik bijvoorbeeld 21 zijn en verkering hebben met een peuter van één?'

Lachend kijkt hij me aan. Het is misschien een beetje gek, maar ja, dat zijn oom en tante toch ook. ‘Als ze maar lief zijn, voor ons en voor elkaar!’ roept onze middelste. Je hoort haar niet zo vaak, maar als ze iets zegt is het altijd raak.

Fout smoelenboek

2010-02-11T03:33:00.000-08:00

Thinktank, een ondernemersvereniging uit Utrecht bestaat morgen twintig jaar. Reden voor een feestje. Het belooft morgenavond een gezellige en vrolijke boel te worden. Met als klap op de vuurpijl; de uitreiking van het lustrumboek.

Maanden geleden boden vriendin en ik aan om het lustrumboek te maken. Een smoelenboek waarin allerlei serieuze, grappige en interessante informatie over persoon en bedrijf te vinden is. Samen met een journalist gingen we aan de slag. Vriendin is vormgever en werkt in dezelfde studio. We bedachten leuke vragen en een prachtige vormgeving. Een fotograaf, lid van het netwerk, zou iedereen op de foto zetten. Appeltje, eitje, dachten we.

Maar hoe anders liep het. Niet iedereen wilde meewerken. Sommige vragen waren te persoonlijk en te intiem. Dus gooiden we die vragen eruit. De fotograaf zeulde maandenlang met zijn spullen om van iedereen een mooi portret te maken. Toch ontbraken bij de eindredactie nog steeds een aantal portretten. Lossen we op met een mooi silhouet, geschikt voor dames en heren.

Ondertussen was journaliste zo goed als afgehaakt, ze kreeg een prachtige baan en had geen tijd meer. Niet erg, gewoon nog een tandje harder werken om de deadlines te halen. Vriendin zat ondertussen in haar maag met de foto’s; verkeerde resoluties en rare waas.

Maar we haalden de deadline. Klus geklaard. Dachten we. Totdat we de drukproef zagen. Ik kreeg het helemaal warm en ook bij vriendin ontstonden spontaan rode vlekken in de nek. De foto’s zagen er heel vreemd uit; alsof iedereen melaats was.

Dan maar alles omzetten in zwart-wit en opnieuw naar de drukker voor een proef. Dit keer ziet alles er perfect uit! Opgelucht haalde vriendin en ik adem. Het was een enorme klus, maar het resultaat zou overweldigend zijn: een knallend rood omslag, mooie foto’s en verrassende ondernemersverhalen.

Vanochtend kwamen de dozen van de drukker. Gretig open ik een doos. Nieuwsgierig bekijk ik mijn eigen pagina en lees: ‘Een goede vertaling verbindt mensen en opent werelden’. Heb ik dat echt gezegd? Ik kijk nog eens goed en ontdek dat de drukker vier pagina’s heeft verwisseld. Snel rits ik de andere dozen open. Helaas, de hele oplage is fout. Vriendin kijkt wanhopig. We hebben nog precies vierentwintig uur voordat het lustrumboek overhandigd wordt. Maar of de drukker dat gaat redden?

Eenzaam in de trein

2010-02-05T08:26:00.000-08:00

Donderdagavond, 22.44 uur. Ik zit in de trein van Utrecht naar Houten. Ik deel de treincoupé met acht andere mensen. Twee zijn er verdiept in de iPhone, een meisje klapt haar Samsung open en kijkt verveeld op het scherm. Tegenover me zit haar vriendin die helemaal opgaat in haar Nokia. Naast mij, aan de andere kant van het gangpad, gaat iemand zich te buiten aan de frietjes van Burger King. Zodra de laatste friet op is, graait de jongen in zijn zakken, haalt zijn mobiel te voorschijn en sms-t er rustig op los.

Ik kijk opzij; een meisje met een suède jas en bontkraag. Ze belt niet, maar kijkt wel enorm verveeld voor zich uit en speelt met haar handen.

En ik? Ik denk alleen maar; nooit meer! Nooit meer wil ik met de trein. Niet omdat ‘ie te laat vertrekt, niet omdat we na twee minuten alweer stilstaan en veel te laat op de plaats van bestemming komen. Allemaal vervelend, maar dat kan ik wel aan.

Maar die nare sfeer. Ik roep bij binnenkomst nog vrolijk ‘goedenavond’, maar niemand reageert. Als ik de coupé uitloop, zeg ik ‘tot ziens’, maar ik verwacht geen woord terug. Komt ook niet. Iedereen kijkt verveeld zijn eigen wereld in. Zo saai, zo dichtbij, maar tegelijk zo ver van elkaar verwijderd. Ik voel me ineens heel eenzaam.

Zal ik dan ook maar een sms-sturen? Terwijl ik uitstap met de telefoon al in mijn hand, zie ik ineens manlief. Hij komt me ophalen. 'Waarom?', vraag ik. 'Omdat het regent en je anders zo'n eind moet lopen.' Ik geef hem een dikke kus en krijg een heel warm gevoel van binnen.

Toevallig samenwerken

2010-02-02T01:38:00.000-08:00

Een tijdje geleden werd ik gebeld door een culturele organisatie. Ze waren op zoek naar ‘een producent voor een publicatie’. Vrij vertaald; we willen een boek maken om beleidsmakers en beslissers te overtuigen van ons zinvolle en goede werk.

Superenthousiast ging ik op de afspraak in. Al gauw lag er een envelop met een pittige briefing en een aantal brochures op de deurmat. Ik bladerde alles door en las hier en daar een hoofdstuk. Ik bedacht een aantal zinvolle vragen en goedgemutst ging ik naar de afspraak. Een inspirerend gesprek met twee bevlogen mensen. Ik werd steeds enthousiaster. Een grote klus, met als nadeel dat ik weinig tijd voor andere opdrachtgevers over houd.

Na afloop van het gesprek werd me gevraagd een Plan van Aanpak en een offerte te maken. Binnen een week zouden ze een beslissing nemen. Er waren namelijk drie gegadigden. Mijn enthousiasme is even minder. Want deze pitch kost enorm veel tijd en ik kan hem verliezen. Maar de opdracht is te interessant, ik besluit een aantal afspraken af te zeggen om een goed voorstel te maken.

En dus mail ik naar een oud-collega, inmiddels ook tekstschrijver en journalist, dat ik onze lunchafspraak wil verschuiven. Ze belt me terug. ‘Komt eigenlijk wel goed uit’, zegt ze. Ze moet namelijk een Plan van Aanpak en een offerte schrijven. Ik voel een enorme lachbui aankomen en vraag haar of dat voor een culturele organisatie is. ‘Ja’, zegt ze enigszins verbouwereerd. ‘Hoe weet jij dat?’

Ik vertel haar dat wij elkaars concurrenten zijn. Of niet, want binnen dertig seconden besluiten we dat we dat helemaal niet willen. Ik nodig vriendin uit om direct op de fiets te stappen en tien minuten later staat ze in de studio. Samen bekijken we de opdracht en werken we de hele dag aan onze pitch.

Een weekje later wordt er gebeld. Onze samenwerking wordt beloond; we hebben de pitch gewonnen! En dus gaan we de komende maanden samen aan een waanzinnig project werken. Dankzij deze toevallige samenwerking hou ik ook nog tijd over voor al mijn andere opdrachtgevers. Het leven is een feestje!

Enough is enough

2010-01-26T01:43:00.000-08:00

Donderdagavond, Stadsschouwburg Amsterdam. Ik trakteer mijn lieve vriendin op een avondje uit. We gaan naar Snorro, een familievoorstelling van het Ro-theater. Het wordt een hilarische avond met veel bordkartonnen cactussen, ritsende decors, dubbelrollen, bekende liedjes in een nieuw jasje en meer goede ongein. We rollen bijna van de stoel van het lachen. Een topavond! Maar een ding zit me toch niet lekker.

Waarom zei ik niets tegen Huub. Huub? Ja, Huub. Niet zomaar een Huub, maar mijn idool; zanger van De Dijk en Concordia. Bij de garderobe kom ik hem voor de eerste keer tegen. Ik kijk hem aan en groet vriendelijk. Ik voel mijn hart bonken. Niet dat ik het een lekker ding vind, maar zijn stem en de nummers van De Dijk vind ik echt waanzinnig! Na afloop van de voorstelling ben ik met een vriend in gesprek. Ik vertel over mijn ultrakorte ontmoeting met Huub en dat ik niets wist te zeggen. ‘Je krijgt een tweede kans’, sist hij ineens. Huub komt weer voorbij, eenzaam en alleen. Maar ach, wat moet Huub met mij. En eerlijk gezegd, wat moet ik met Huub? Ik laat de kans voorbijgaan.

Veel later gaan we naar huis. Vriendin en ik banen ons een weg naar de uitgang en ineens is daar een aardige man die opzij gaat, een kleine buiging maakt en zegt; ‘dames gaat u voor’. ‘Dank u’, stamel ik, want drie keer raden wie het was. Huub! Lachend lopen vriendin en ik naar buiten.

Als ik de volgende dag aan dochterlief vertel dat ik Huub, je weet wel van Mijn op straat geredde roos (haar lievelingsnummer), gezien heb, kijkt ze me ongelovig aan. 'Nee mam, dat meen je niet! Geen handtekening, geen foto, niets gezegd. Wat dom!´

Ja lieverd, dat is het misschien ook wel. Maar wat zeg je tegen iemand waar je zoveel bewondering voor hebt. Wie het weet die mag het zeggen. Wie het niet weet zingt een lied, zong De Dijk. Ik wist het niet. Vind het ook eigenlijk helemaal niet belangrijk. Laat mij maar lekker naar zijn muziek luisteren. Enough is enough!

Bij mij moet je zijn

2010-01-20T13:58:00.000-08:00

Soms is werken een feestje. Een echt feestje. Omdat je iemand ziet glunderen. Omdat je een wens in vervulling laat gaan. Of gewoon omdat iedereen lekker meewerkt en het resultaat top is. Het overkomt me wel vaker, maar zelden houd ik het gevoel een week lang vast. Nu wel.

Voor Bart Kidz, een magazine over slechtziende en blinde kinderen, voor bovenbouwers van de basisschool mocht ik een fotoreportage maken in een geluidsstudio. Het plan was om twee meiden een kijkje te laten nemen. Wat is er te beleven en hoe gaat het er eigenlijk aan toe? Marlou (9 en slechtziend) zou met haar nichtje komen.

De voorbereidingen liepen uitstekend. Audiovarius (Catherijnesteeg in Utrecht), de studio van Aart de Jong wilde meewerken. De meiden hadden een lied uitgekozen, Aart maakte een karaokeversie, ik draaide de tekst uit op Arial 36 en de dames konden aan de slag. Bij mij moet je zijn (Tarzanmusical), werd er luidkeels gezongen. Met hier en daar een valse noot, maar dat werd natuurlijk weggepoetst.

‘Cool, vet gaaf, dit is echt tof’, de meiden hingen aan Aart zijn lippen terwijl hij ze coachte naar ongekende zangkwaliteiten. Ondertussen ging fotografe Karin rustig haar gang. Niet gehinderd door de kleine ruimte, het slechte licht of de belangstelling van opa en moeder.

Het eindresultaat? Een geweldige opname voor de meiden, prachtige foto’s en straks een hele mooie fotoreportage in het magazine. Bij ons moet je zijn, dacht ik even. Wat een feest om met zulke leuke meiden en zulke goede vaklui te mogen samenwerken!

Bepvechten

2010-01-15T02:26:00.000-08:00

Je hebt van die dagen dat het allemaal niet wil lukken. Gewoon omdat je met je verkeerde been uit bed stapt. En dat na een slechte nacht. Dochter van zes had buikpijn en kroop gezellig bij je. Je staat te laat op, de vloer is ijskoud en de wc is al in gebruik genomen door de puberzoon. Ondertussen weigert dochterlief van negen haar bed uit te komen. Oké, rustig blijven, denk ik bij mezelf. Maar ja, ik ben geen ochtendmens, dus dat gaat geheid fout.

Inderdaad, even later weten beide meiden niet wat ze aan moeten trekken en het is al laat. Ik hijs mezelf in een jurk en heb inmiddels een oog in de mascara zitten als een van de meiden roept; “Ik wil die rode jurk aan, waar is’ie?” “In de was”, gil ik terug. Tja, dat had ik beter niet kunnen zeggen. Dochter zet het op een brullen want het is haar mooiste jurk en die moet per se vandaag aan. Inmiddels is de puberende zoon beneden zijn boterhammen aan het smeren. Of ik hem nog even wil overhoren. “Tuurlijk schat”, zeg ik. Ik probeer rustig te blijven, maar moet nog steeds met de mascararoller mijn tweede oog bewerken en kan mijn maillot niet vinden.

Manlief is al druk bezig met het ontbijt voor de meiden, maar vergeet mij. Ik vraag of ik ook een boterham mag, maar hij zit net en wil niet van zijn stoel af. Terecht, maar ja, dat realiseer ik me ’s morgens niet. Ik reageer kortaf en hij dus ook. Ondertussen willen de meiden niet eten, gooit zoonlief zijn thee omver en heb ik nog steeds geen boterham. Nog vijf minuten; haren kammen, eten, bekers klaarzetten, tandenpoetsen, jassen aan, de tijd dringt.

Blijkbaar doen we nu allemaal erg onaardig tegen elkaar want de jongste roept ineens; “Hou nou eens op met bepvechten. Ik word gek van jouw ochtendhumeur”. Even kijken we allemaal verbaasd naar het hoofd van de tafel (haar vaste plek). En dan moeten we vreselijk lachen. Want het is ook een onzinnig beppen wat we doen en dat ochtendhumeur van mij is vreselijk. “Dank je schat”, roep ik en geef haar een dikke kus. Ze maakt mijn ochtend weer helemaal goed!

Strijk je stress weg!

2010-01-06T06:39:00.000-08:00

Pfff, de vakantie is voorbij. Twee weken lang hebben we gedaan wat we wilden en was er geen klok. Nou ja, eentje die ons vertelde dat we op moesten staan om naar de skiles te gaan. En eentje die ons vertelde dat de les voorbij was. Maar verder? Nee, verder hadden we de tijd aan onszelf. Even geen sport voor de kinderen, geen muziekles, geen schooltijden, partijtjes, vergaderingen en andere verplichtingen. Heerlijk!

Gisteren begon iedereen weer. Hup, bed uit, aankleden, racen om op tijd op school te zijn. Waar is mijn gymtas? Hé, er zit geen handdoek in? Mam, waarom is het drinken voor overblijven op? Hebben we nog iets lekkers op de boterham? En waar zijn mijn handschoenen eigenlijk? Help, ik zat nog in de flow en wordt met mijn neus op de harde feiten gedrukt. Een zucht van verlichting als iedereen naar school is. Even een kopje thee en hup de auto in. Naar de studio, want er is, gelukkig, meer dan genoeg werk te doen. Allemaal helemaal leuk.

En toch. Ik moet er weer erg aan wennen. Zit te lang achter de computer. Tuur te gespannen naar het scherm. Mijn hoofd schiet langzamerhand steeds meer naar voren en mijn schouders trek ik steeds meer naar boven. Een dikke frons tussen mijn wenkbrauwen bij het nemen van een moeilijke beslissing. Zonder dat ik het weet laat ik spanning en stress toe in mijn lijf.
Gisteren had ik een interview met een stresscounceler. Ze vond mijn schouders te hoog zitten en mijn blik te gefronst. Of ik een eenvoudige oefening wilde om de spanning direct te laten verdwijnen? Natuurlijk.

Ik moet mijn armen kruislings naar voren brengen. En vervolgens richting hoofd. Daarna breng ik mijn handpalmen naar mijn gezicht, beweeg m’n handen naar buiten en adem heel hard uit. Het is alsof ik over mijn gezicht strijk. Alsof ik de spanning weghaal. Ik voel mijn frons verdwijnen en mijn schouders zakken tien centimeter naar beneden. Wow, dit is een toptip die echt werkt! Wat kan het leven toch simpel zijn!

Mannenwc's en hokjesdenken

2009-12-13T11:33:00.000-08:00

Vrijdag overkwam het me weer. Het gevoel dat we in Nederland wel heel erg vaak in hokjes denken. Dit keer aangewakkerd door mijn toiletbezoek.

Ik was een dagje op congres. Met zo’n 250 andere mensen luisterde ik naar de openingslezing van Leen Zevenbergen. Hij sprak over creativiteit en inspirerende en ondernemende mensen. Met sprankelende voorbeelden en een dosis humor en zelfreflectie. Zijn boodschap was helder; wees creatief, denk vrij en laat je niet in een hokje duwen.

Na drie kwartier was het pauze. Iedereen liep de zaal uit voor een kop koffie en een sanitaire stop. Ook ik. Eenmaal aangekomen bij de damestoiletten schrok ik van de enorm lange rij. Te weinig wc’s en een te klein hokje om handen te wassen, lippen te stiften, haren te kammen en jurken recht te trekken.

Met een jaloerse blik keek ik naar de ingang van de herentoiletten. Geen rij! Ineens hoor ik Zevenbergen weer zeggen: “denk vrij, laat je niet in een hokje duwen”. Goed idee, Zevenbergen, denk ik terwijl ik met een aantal dames de herenhokken binnentreed. Enige verbaasde en geïrriteerde blikken en gelukkig ook een paar begripvolle blikken worden ons toegeworpen. Binnen no time sta ik weer buiten. De rij bij de damestoiletten is nog altijd lang.

Wanneer houden we eens op met toiletten te scheiden voor mannen en vrouwen? Geen verschillende hokjes, maar gewoon een ruimte waar mannen en vrouwen kunnen plassen en poepen. Dan moeten de mannen wel zitten (of wordt de mannelijkheid dan teveel aangetast?) Oké, dan komt er één hok met pisbakken, voor de mannen die staand willen plassen. Maar daar houdt het dan ook mee op. Of ben ik de enige die er zo over denkt?

Juffen, meester en de taal

2009-12-09T00:44:00.000-08:00

De HBO-raad vindt dat pabo-studenten meer taal en rekenlessen moeten krijgen. Niet zo gek als je bedenkt dat sommige toekomstige leerkrachten maar één uurtje taal per week krijgen. Vanaf volgend jaar moeten de studenten minimaal vijf uur per week zwoegen op persoonsvormen, gezegden, bijvoeglijke naamwoorden, spelling en stijlvormen.

Terecht? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de juffen en meesters van mijn kinderen regelmatig d/t fouten maken. Op het bord én in het rapport. Ook de mails zijn vrijwel nooit foutloos. En dat vind ik wel erg. Hoe lief, leuk, aardig en deskundig de leerkrachten ook zijn. Ik baal er van dat een werkstuk van dochterlief niet gecontroleerd wordt op spel- en stijlfouten. Onlangs sprak ik de juf hier op aan. Haar antwoord was duidelijk en niet voor discussie vatbaar. “Het gaat hier om de inhoud, verder is het niet belangrijk.” Een bevriende tekstschrijver die erbij stond begon spontaan te hyperventileren.

Maar het kan nog erger. Zoonlief zit inmiddels in de brugklas. Na zes weken hadden we een gesprek met de mentor. Ik sprak mijn verbazing uit over de methode Nederlands die wel heel simplistisch leek. Over wanneer je d/t gebruikt, wat de persoonsvorm is en wat het gezegde is. Eenvoudige basisschoolstof. De uitleg van de mentor was onthutsend: “Voor de meeste kinderen is deze stof totaal nieuw. Het spijt me. Ik had het ook graag anders gezien.” Mijn mond viel open, maar ik begrijp nu wat ik toen niet begreep. Met maar een taaluurtje per week krijgen aanstaande juffen en meesters de taal onvoldoende onder de knie.

Prima idee van de HBO-raad om de taallessen op te schroeven. Voordat je voor de klas mag staan, moet je straks eerst een toets maken. Als je zakt, mag je geen lesgeven. Ik voorzie een probleem; er komt de komende jaren een enorm tekort aan juffen en meesters. Daarom zal ik mijn mond houden. Ook al staat er op het bord: Wie versierd de klas en wil slingers ophangen? En ook al schrijft de juf in het rapport: “Ze wilt graag spelen”.

Bootsgappenleisje

2009-12-01T12:55:00.000-08:00

De Nederlandse spelling. Het blijft lastig en het heeft iets weg van een Russisch roulette. Soms gok je goed, soms gok je fout. Is het pannekoek of pannenkoek? Koninginnesoep of koninginnensoep? Zonnenstelsel of zonnestelstel? E-mail of email? En het verkleinwoord van Phone? Is dat phoontje of phoentje? De regels zijn lastig en de onzekerheid neemt toe. Een brief of e-mail zonder spel- en stijlfouten is voor velen een lastige opgave.

Hoe anders is het bij kinderen die leren lezen en schrijven? Die krabbelen de letters en woorden fonetisch op het papier. Ze schrijven wat ze horen of wat ze denken te horen. Dochterlief zit in groep 3 en schrijft er lustig op los. Laatst gingen we boodschappen doen en zij maakte het lijstje:

Bootsgappenleisje:
Friet
tomaaten
fermeselie
kaas
ijs
broot
liemolaade
kofie
tee

Toen ze van de week de handdoek niet op het rekje kreeg, legde ze er een briefje bij ‘ik kanemnitophangen’.

Heerlijk dat ze alles op durft te schrijven. Nog geen weet van al die moeilijke regels. Geen enkele twijfel over de juiste schrijfwijze. Het gaat allemaal vanzelf. En ze is er nog trots op ook! Voor degenen die wel twijfelen over de juiste spelling; kijk eens op woordenlijst.org of taaladviesdienst.nl. Bellen of mailen naar Lef met Letters kan natuurlijk ook altijd!

Verleiden met woorden

2009-11-25T05:55:00.000-08:00

Ik heb een eigen onderneming. En daar ben ik supertrots op. Tekst- en redactiebureau Lef met Letters verleidt met woorden en schrijft teksten die lekker lezen. Met heldere boodschappen die de lezer begrijpt. Van dit bureau mag ik me eigenaar noemen. Of entrepeneur, zoals sommige ondernemers zich noemen. Klinkt direct veel chiquer. Wat een groot verschil met de woorden die meestal gebruikt worden. Ik heb geen personeel en dus noemen ze me een ‘eenpitter’ of een zelfstandige zonder personeel’. In het gunstigste geval heb ik een eenmanszaak. Zielige termen die erg sneu klinken.

De woorden roepen associaties op van iemand die lekker de hele dag op zijn zolderkamertje zit te freewheelen, kinderen uit school haalt, de was doet en tussendoor een opdrachtje afmaakt. En heel soms verstuurt hij of zij nog eens een factuurtje. Maar de business serieus nemen?

Hoe anders is de werkelijkheid? De meeste ondernemers hebben visie, passie en overtuiging. Ze starten een onderneming omdat ze experts zijn op hun gebied en hun deskundigheid graag willen delen. Natuurlijk willen ze ook veel geld verdienen en zullen ze er alles aan doen om de beste in hun vakgebied te blijven.

Jeroen van der Schenk, een succesvolle ondernemer, sprak gisteren tijdens een evenement van de Kamer van Koophandel Midden Nederland het verlossende woord. Ook hij haatte de term zelfstandige zonder personeel en sprak over zelfstandige professionals. Hij sloeg de spijker op zijn kop! Heerlijk, dit is wat ik ben; geen zielige zelfstandige maar een zelfstandige professional. Dat ik daar niet zelf op gekomen ben! De term zelfstandige professional bewijst maar weer eens hoe woorden kunnen verleiden. Want zeg eens eerlijk, met wie heb doe jij liever business?

Over etiquette en lekker likken

2009-11-18T00:58:00.000-08:00

Vorige week was ik bij de jaarafsluiting van het IKH, een netwerk voor Houtense ondernemers. Het beloofde een interessante middag te worden over etiquetteleer. De locatie was in ieder geval passend; huis Rhijnauwen, idyllisch gelegen aan de Kromme Rijn.

Eenmaal binnen bekruipt me het gevoel dat ik hier niet helemaal op mijn plek ben. Ik zie veel heren in zwarte pakken. De vrouwen zien er iets frivoler uit. Met mijn spijkerjasje, korte jurkje, dikke maillot en vintage laarzen val ik erg uit de toon. Nieuwsgierig neem ik plaats en wacht op wat komen gaat.

Een man en een vrouw spelen een spel over de do’s en dont’s van etiquette. Etiquetteregels zijn er om gasten op hun gemak te stellen, zo leggen ze uit. Vervolgens krijgen we enorm veel voorbeelden voorgeschoteld. Aan het einde van de workshop ben ik het meeste al vergeten. Moet ik links of rechts van een man gaan zitten? Is het pak of kostuum? Wanneer laat ik iemand voorgaan? Wat ik wel onthoud is dat ik nooit als eerste de trap op moet lopen. Omdat de heren misschien wel onder mijn rok willen kijken! En laarzen met hoge hakken onder een kort jurkje zijn ‘not done’ (mijn dagelijkse outfit).

Na de introductie gaan we zelf aan de slag. We krijgen een menu en moeten op de juiste wijze vorken, messen, lepels, kommetjes, glazen en borden neerleggen. Samen met een fotograaf doe ik erg mijn best, maar we komen er niet uit. Op het menu staan o.a. gamba’s, tonijn met timbaaltjes van rijst en een chique ijscoupe met onbekende ingrediënten. Terwijl we druk met vorken en messen schuiven, krijg ik een sms’je: ‘Gefeliciteerd met je verjaardag. Kids hebben een verrassing voor je. Eten bij de McDonald’s. Kom je snel?’ Ik laat alle etiquette achter me. Zeg netjes de gastvrouw en gastheer gedag en sprint naar mijn auto. Eenmaal bij de McDonald’s eten we ongegeneerd met onze handen. IJs als toetje. Lekker likken. Nooit geweten dat McDonald’s zo leuk kan zijn.

De kaasfluisteraar

2009-11-10T12:17:00.000-08:00

Gisterenavond was de jaarvergadering van de ZZP-Houten. Een handjevol eenpitters was hier op afgekomen. Nadat het bestuur haar verantwoording had afgelegd was het tijd voor een kaasproeverij. Een kaasproeverij? Ik had er nog nooit van gehoord maar in Amsterdam zit een kaasproeflokaal, vlakbij het Anne Frankhuis. Ron Pieters, erkend kaasproever, was speciaal naar Houten gekomen om ons de fijne kneepjes van het proeven te leren. Dat was bijzonder. En leerzaam. De kazen kwamen allemaal uit een oud pakhuis in Woerden. Daar maakt Reypenaer op een natuurlijke traditionele manier lekkere Hollandse kazen.

Vol enthousiasme vertelde hij over het proces van kaasmaken. Van het ventileren van de ruimten tot het wekelijks oppoetsen van de kazen. Dat laatste gebeurt met de hand en is voorbehouden aan de kaasfluisteraar. Een bijzonder belangrijk persoon die de kazen draait, oppoetst, klopt en luistert naar de kaas. Hij moet er uiteindelijk voor zorgen dat de complexe smaak, aroma’s en geuren goed op elkaar afgestemd worden.

Ik word steeds nieuwsgieriger naar de smaak. Dit zijn niet zomaar een paar kazen. Het gaat hier om exclusieve kazen die goedgekeurd zijn door de kaasfluisteraar. Kazen waar naar geluisterd wordt. Kazen die laten weten dat ze nog niet klaar zijn om opgegeten te worden. Kazen die nog niet genoeg geur afgeven of kazen die nog geen afscheid van hun kaasvrienden willen nemen. Kazen die pas van de plank gaan als ze fluisteren: ‘Ja, ik wil nu een mond in, ik wil dat mensen mij ruiken en proeven’. En dat de kaasfluisteraar dan zegt: ‘Dat is goed, kaas. Kom, ik neem je mee. Je tijd is gekomen.’

Die kazen liggen nu voor mijn neus. Ik kan niet wachten. Voor me staat Le Guillotin. Een messcherp apparaat! Speciaal om dunne plakken van de kaas af te snijden. Ik haal het heft omhoog en zet het in een perenwitte geitenkaas. Het heft doorklieft bijna de kaas en ineens moet ik aan de kaas denken. Zou de kaas het nu uitgillen? Zou ‘ie pijn hebben? Het voelt toch een beetje als moord. Heel even maar. Gelukkig ben ik geen kaasfluisteraar en hoor ik geen gekreun van de kaas. Wel proef ik de zachte en, volgens de kaasproever, zwoele smaak van deze Chèvre.

Na zes kazen, diverse wijnen en een port ben ik de kaasfluisteraar eeuwig dankbaar. Dat je met fluisteren zulke heerlijke kazen krijgt!

Over dankgebruik en andere typefouten

2009-11-03T01:23:00.000-08:00

Elton John ligt in het ziekenhuis met ernstige griepverschijnselen, lees ik in de Spits. Geen wereldschokkend nieuws, tenzij je sir voor je naam hebt staan. Want er is iets bijzonders met deze sir. Zijn gezondheid heeft al vaker een knauw gekregen. Volgens de krant komt dat door ‘veelvuldig dank- en drugsgebruik’. Gelukkig is hij daar, volgens de krant, al twintig jaar geleden mee gestopt. Was Elton John gelovig en zou hij al twee decennia niet meer danken? Misschien niet, maar daar gaat het hier niet om. De auteur van dit stukje wilde even het drankgebruik van Elton John aanhalen. Maar er viel een letter weg.

Dit gebeurt wel vaker en de gevolgen zijn soms hilarisch. Een onbedoelde typefout kan ineens een onverwachte wending geven aan de oorspronkelijke betekenis. Of een heel andere associatie oproepen.

Misschien was het wel zijn advizeur die dit bericht schreef. Gelukkig heeft Elton John nog geen eigen partij, anders had het de fractielijder nog kunnen zijn die deze verpreking uitsprak. De tijd drinkt en paparazzi verdrinken zich bij de drankhekken van het ziekenhuis om te achterhalen wat er nu echt met de beroemde zeur aan de hand is.

Typefouten zijn soms grappig, versprekingen kunnen vermakelijk zijn, maar o wee als je zelf eens de mist in gaat. Dan baal je behoorlijk. Het overkwam mij zondagochtend. Ik wilde even snel een berichtje de wereld insturen en drukte snel op de verzendknop. Te snel, want te laat zag ik een joekel van een fout. Wat te doen? Laten staan en me realiseren dat iedereen me wel erg suffig vind? Ik schrijf teksten, redigeer het ene naar het andere stuk en kan, zo blijkt nu, zelf ook niet foutloos typen. Dan maar gewoon eerlijk toegeven. En dus stuurde ik er een mailtje achteraan. Met mijn oprechte excuses dat ik zo’n domme fout had gemaakt. Ik verwachtte heel wat reacties terug, maar nee hoor. Blijkbaar is het niemand opgevallen. ‘d-t’fouten zijn misschien niet zo zichtbaar als echte typefouten. Terwijl juist die eerste vaak in veelfout gemaakt worden.

Help! Zoonlief zit in de brugklas

2009-10-26T15:31:00.000-07:00

Sinds dit schooljaar zit onze zoon in de brugklas. Een hele verandering. Geen tijd meer om ’s middags lekker te ravotten op het veld. En al helemaal geen tijd om lekker met je vrienden te keten. Het is allemaal verleden tijd. Er moet namelijk gewerkt worden. Huiswerk maken, toetsen voorbereiden, boeken lezen en verslagen maken. Hij heeft het er enorm druk mee. En wij ook. Je wilt je kind ten slotte goed begeleiden. Maar hoe kun je huiswerk overhoren als zoonlief niet zo goed weet welk huiswerk hij heeft?

Het is namelijk heel lastig om een agenda goed in te vullen. Een bijna onmogelijke taak. En dus komt het regelmatig voor dat zoonlief iets vergeet op te schrijven. Met tamelijk desastreuze gevolgen. Blijkt hij ineens een proefwerk te hebben. En hij wist van niks. Echt niet! Of hij schrijft het wel op, maar dan blijkt de proeftoets ineens een echte toets te zijn. Of hij schrijft het wel op maar het staat ineens op de verkeerde week. Blijkt dat ‘ie het verslag niet volgende week maar vandaag in moet leveren.

Als ouder kun je er wanhopig van worden. Zoonlief tilt er allemaal niet zo zwaar aan. ‘Het komt allemaal wel goed mam’, zegt hij geruststellend. ‘Tuurlijk’, denk ik, maar ik heb zo mijn twijfels. En die worden lekker gevoed door de Trouw. Deze krant kopte afgelopen zaterdag op de voorpagina ‘Overstap naar brugklas nekt veel jongens’. Uit onderzoek blijkt dat jongens het in de brugklas veel zwaarder hebben dan meisjes. Ze kunnen de zelfstandigheid niet aan en missen de structuur van de basisschool. Daar zouden verschillende redenen voor zijn. Een is gelegen in de opvoeding. We schijnen meisjes nog steeds braver op te voeden dan jongens. Een andere reden is de ontwikkelingsverschillen tussen jongens en meiden van een jaar of twaalf. Het zijn niet alleen de lichamelijke verschillen tussen ‘opgeschoten meiden en miezerige jongens’. Ook hun hersenontwikkeling verloopt anders.

Eigenlijk doet zoonlief het hartstikke goed, bedenk ik me ineens. Hij is, op zijn manier, serieus met zijn huiswerk bezig. En het gaat steeds beter. Laatst kwam hij vol trots zijn huiswerk laten zien. Had íe alles al in de les gedaan. Het komt inderdaad wel goed met deze jongen. Nu alleen zijn etui met stickie en opdrachten nog terug zien te vinden…………..

Saunataal

2009-10-20T07:24:00.000-07:00

Gisterenavond zat ik in de sauna. Op de website werd de sauna ‘het paradijs’ genoemd. Een plek die ‘kleur aan je leven geeft’. Laat ik daar nou gevoelig voor zijn. Ik wil wel zweten, afkoelen, zweten, afkoelen en nog meer zweten en afkoelen in een paradijs. Terwijl ik paradijselijk aan het zweten was, viel het me opeens op. Saunaliefhebbers hebben een eigen taal.

Het begon bij de opgieting. Een echte saunameester komt met een emmertje water en etherische oliën binnen en giet deze over de hete kolen. De luchtvochtigheid neemt in snel tempo toe terwijl de temperatuur daalt. Het zweten begint. Maar nog onvoldoende. Het kan beter. De saunameester gaat afdraaien. Hij staat bij de gloeiende kolen en laat zijn handdoek snel boven zijn hoofd draaien zodat de luchtvochtigheid enorm toeneemt. En de hitte ook, want ik krijg het behoorlijk warm. Even later begint het helicopteren of wapperen. De saunameester gaat de sauna rond en wappert met zijn handdoek door de hele ruimte. En om de saunagasten ook even persoonlijke aandacht te geven volgt er nog een ultiem momentje; de persoonlijke wapper! Ook ik krijg er één. De saunameester staat voor me, houdt zijn handdoek stevig vast, gooit zijn armen achter in zijn nek en slaat dan keihard de handdoek naar beneden. Gevolg; ik voel een enorme hitte, even lijkt het of ik in brand sta, maar dan is het alweer voorbij. Het volgende emmertje wordt op de kolen leeggestort en het hele ritueel herhaalt zich nog drie keer. Telkens met een andere geur.

Na afloop ga ik buiten afkoelen en letterlijk stoom afblazen. Volgens onze saunameester was dit ‘een echt stukje saunagevoel’. Om ons verhitte lijf weer in normale conditie te krijgen, moeten we ‘nog een stukje afkoelen’. Ik ben benieuwd, tot hoever mag je afkoelen? Voeten wel, bovenbenen niet, of benen wel maar armen niet? Het valt mee; ik mag naar de persoonlijke afkoelslang. Een gewone tuinslang, maar wel bediend door de saunameester die mij persoonlijk natspuit met ijskoud water.

Heerlijk zo’n nieuwe taal; opgieten, afdraaien en een persoonlijke wapper. Ik kon er geen genoeg van krijgen en besloot twee uur later opnieuw naar de opgieting te gaan. Ondertussen was ik nog even in de ijskamer geweest om mijn lichaam met ijssnippers te pijnigen en had ik een stortemmer over me heen gegooid. Inderdaad; de sauna is een paradijs voor nieuw taalgebruik.

Bijzondere ontmoeting

2009-10-13T07:09:00.000-07:00

Soms zijn er momenten dat je tijdens een gesprek boos, ontroerd en verward raakt. En dat allemaal tegelijkertijd. Ik had het gisteren. Tijdens een lunch met een opdrachtgever. We hebben samen een prachtige brochure gemaakt over inclusie. Inclusie? Ja, had ik ook nog nooit van gehoord. Gaat erom dat iedereen recht heeft op hetzelfde onderwijs, binnen hetzelfde systeem. Kort gezegd; alle kinderen met een verstandelijke of lichamelijke beperking moeten naar het reguliere onderwijs kunnen. Een prachtig streven waar heel veel haken en ogen aan zitten. Onze brochure ‘De droom van Down’, over kinderen met een downsyndroom is naar alle basisscholen gestuurd en kreeg veel media-aandacht, o.a in Trouw. En veel positieve reacties uit het onderwijsveld. Vandaar dat de opdrachtgever nu materialen wil ontwikkelen voor het voortgezet onderwijs.

Insteek van de lunch was brainstormen over mogelijke middelen. Alles werd besproken; van filmpjes tot lezingen en van doe-opdrachten tot discussievragen. Nog steeds niets aan de hand. Behalve dan dat het gezelschap, voor mij in ieder geval, buitengewoon bijzonder was. Ik was in discussie met een vrouw die vastgebonden in de rolstoel zat, bijna niet kon praten en zichzelf regelmatig verwond. Naast haar zat een jongen, ook in een rolstoel. Hij had een hersenbeschadiging en was erg adrem en geestig. Verder was er nog een meisje en een meneer, beiden met een verstandelijke beperking.

Zij waren, met hun begeleiders, ook voor de lunch uitgenodigd. En zij lieten ons zien dat ze allemaal een bijzondere kwaliteit hadden. Gedrevenheid, doorzettingsvermogen, humor en intelligentie. Het was er allemaal. Maar waarom was ik dan zo verward en boos? Omdat ik niet op deze lunch voorbereid was. Omdat ik me ongemakkelijk voelde. Omdat ik zelf ook heel snel een vooroordeel heb tegen mensen die gehandicapt zijn en die hun lunch niet normaal kunnen nuttigen. Volstrekt onzinnig natuurlijk, maar ja, ik heb in mijn dagelijkse leven niets met mensen met een beperking te maken. Ik ben het simpelweg niet gewend.

De ontroering en bewondering was er voor de begeleiders, de gehandicapten en de opdrachtgever die niet opgeven, die doorgaan en hopen dat hun droom ooit werkelijkheid zal worden.

Wanhopige netwerkers

2009-10-05T12:38:00.000-07:00

Afgelopen donderdag was het feest in de Expo Houten. Daar werd de eerste Houtense Ondernemers- dag gehouden. Misschien voor u als lezer niet zo spannend, maar voor honderden ondernemers in Houten wel. Er konden namelijk prijzen verdiend worden. Rondom die prijzen moest er natuurlijk een aardig en interessant programma komen. En dus konden de deelnemers van de dag kiezen uit twee workshops, zagen ze een hilarische operasketch en konden ze actief netwerken op een beursplein. Een simpel concept, met maximaal effect.

Want genetwerkt werd er! Ik stond erbij en keek ernaar. Hoe verschillend zijn mensen. Er zijn er die bijna op je afstormen, wanhopig op zoek naar nieuwe contacten (zeg maar gerust; nieuwe opdrachten). Ze kijken je smekend aan. Drukken je direct hun visitekaartje in de hand en vertellen hijgend hoe ontzettend goed ze wel niet zijn. Ondertussen zie je die ogen schichtig heen en weer kijken. Want stel nou dat de burgemeester langskomt, of die ondernemer met zijn miljoenenbedrijf. Die willen ze natuurlijk wel even spreken.

Eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin in dit soort mensen. Hopeloze gevallen zijn het. Gelukkig is er ook nog die andere netwerker; de oprecht geïnteresseerde. Niet iemand die met zijn ogen heen en weer raast, maar iemand die gewoon tijd neemt om te ontdekken wat je voor elkaar kunt betekenen op businessgebied. Want misschien kun je even niet zoveel met deze persoon, daarachter zit altijd weer een netwerk dat wellicht interessant kan zijn. Kennismaken, proberen elkaars vertrouwen te winnen, rustig aftasten en ontdekken waar de win-win situatie zou kunnen liggen. Op welk vlak zou je iets voor elkaar kunnen betekenen? En uiteindelijk volgt er misschien wel een afspraak voor een nadere kennismaking. Dit zijn de waardevolle gesprekken die van je dag een succes kunnen maken. Deze visitekaartjes koester ik. En die anderen? Die gooi ik direct in de prullenbak. Ik wil namelijk geen herinneringen aan zwetende zenuwachtige mannen of vrouwen die hopeloos op zoek zijn naar werk.

Spannende snoepjes

2009-09-28T08:53:00.001-07:00

Donderdag is de eerste Houtense Ondernemers- dag. Samen met een aantal mensen van de gemeente, Kamer van Koophandel en ondernemers- verenigingen zit ik in de voorbereidings- groep. Na een half jaar hard werken moet het donderdag gaan knallen. De ingrediënten zijn er; inspirerende workshops, enthousiaste sprekers, een leuke act, prijzen voor de beste ondernemer en het ondernemerstalent uit Houten en natuurlijk alle gelegenheid om te netwerken. Een geweldige kans om je bedrijf te promoten. Er is één maar: ik heb geen budget om het evenement te sponsoren. En toch wil ik dat al die Houtense ondernemers straks nog een keer aan me denken. Dat ze in ieder geval van het bestaan van Lef met Letters weten. Ik moet dus iets verzinnen wat attentiewaarde heeft. Maar wat? Ik sprak mezelf streng toe: “Wees creatief Tree. Verzin iets. Kijk wat anderen doen en doe er je voordeel mee”.

Wat blijkt? De mogelijkheden zijn er in overvloed; petjes, paraplu’s en pennen, bureaulampjes en blocnotes, flyers en folders met pakkende teksten of een leuke aanbieding. Genoeg ideeën. Maar zijn ze ook leuk en bruikbaar voor mij? Nee, eigenlijk niet. Want wat is de overeenkomst tussen een paraplu en Lef met Letters? En wat voor een attentiewaarde heeft een flyertje? Oké, blocnootjes, pennen en bureaulampjes komen meer in de richting. Maar het is allemaal zo saai. Ik wil iets anders, iets wat past, iets wat klopt en waar de Houtense ondernemer ’s avonds nog even om moet glimlachen. Geen idee wat het moet worden. Totdat ik in de supermarkt de chocoladeletters zie liggen. Dat is het! Een doosje met chocoladeletters! En omdat ik lef met letters heb stop ik in het doosje ook hartjes met teksten als; ‘sms me’,’bel me’,’ kus’ en ’geluk’.

Afgelopen dagen vulde ik met dochterlief 250 bonbondoosjes. Letters, hartjes en visitekaartjes erin, afplakken en klaar is kees. Nu maar hopen dat donderdag al die Houtense ondernemers van snoepen houden en de hint begrijpen. Wie gaat er sms’en? Wie belt me? Wie geeft me een kus? Ik ben benieuwd. Ik zal alleen nooit weten welke ondernemer het hartje met ‘fax me’ opat, domweg omdat ik dat apparaat niet heb.

Netwerken

2009-09-20T03:21:00.000-07:00

Je bent ondernemer. Je neemt jezelf serieus en dus ben je aangesloten bij een netwerkvereniging. Schijnt goed te zijn voor je contacten. Een paar maanden geleden trok ik de stoute schoenen aan en werd lid van de Houtense ondernemersvereniging. Eens in de maand een bijeenkomst, een babbeltje hier, een borreltje daar en netwerken maar. Je schijnt het niet aan me te zien, maar ik vind het lastig. Al die onbekende mensen die je aanspreken. Niets voor mij. Regelmatig denk ik: “Wat doe ik hier in godsnaam?” Maar ik geef niet op en eerlijk is eerlijk; het is elke keer leuker. Ik herken mensen, ik groet ze en maak op ontspannen wijze een praatje.

Het aardige is dat de bijeenkomsten soms bij leden georganiseerd worden. Mag je zomaar een kijkje in de keuken van een ander nemen. Afgelopen donderdag waren we te gast bij Jongerius, beroemd opkweker van allerlei groente- en fruitzaden. Aan de Utrechtseweg in Houten heeft hij maar liefst 14 hectare met glazen huizen. In al die kassen staan duizenden plantjes met vaak exotische namen. Eigenaar Nico sprak gepassioneerd over het familiebedrijf en gaf vol trots een rondleiding. Om enge ziektes uit de kassen te weren, moesten we allemaal door de reinigingsmachine om daarna, uitgedost als witte teletubbie de kassen in te mogen. Nico vertelde over de groei van zijn bedrijf; automatisering, milieumaatregelen en expansiedrift naar Europa. Hij heeft het allemaal meegemaakt. Na afloop vroeg een ondernemer wat ik van de bijeenkomst vond. Ik vond het fascinerend en riep vol enthousiasme: “Nog een keertje! Nog een keertje!”

Echte buren

2009-09-15T07:02:00.000-07:00

Zaterdag is het burendag. Met een beetje geluk hangt je buurt vol met
slingers, zijn er allemaal leuke spelletjes en heb je aan het einde
van de dag een gezellige buurtknoei met verbrande worstjes. Prima
initiatief van Douwe Egberts en het Oranje Fonds. Leer je de buren
eens wat beter kennen. Altijd handig; kun je de babyfoon eens van
elkaar overnemen, boodschapje doen als de oude buurvrouw ziek is of
elkaar gewoon even gedag zeggen. Want er zijn buurten in Nederland
waar de buren elkaar niet kennen. Dan is het altijd maar weer de vraag
wat je aan ze hebt.

Zo niet in de Rotterdamse wijk Charlois. Afgelopen
zondag ontstond er brand in een woning op de tweede verdieping. De
vrouw des huizes had inmiddels haar kinderen van bed gelicht en stond
voor het raam. Er was nog maar één mogelijkheid om te ontsnappen.
Springen. Van vijf meter hoogte. Maar ja, dat overleef je niet.
Godzijdank had ze goede buren. Die hadden de brand gezien, haar
schreeuw om hulp gehoord en haalden direct het matras en het dekbed
van hun eigen bed. Het dekbed werd met vier man vastgehouden en diende
als opvangnetje. En toen gooide moeders heldhaftig haar kinderen uit
het raam. Expres, om haar kinderen te redden. Wat een heldin! En wat
een geweldige buren die direct in actie komen. Zij verdienen de
hoofdprijs van Burendag 2009!

Dat is pas Lef!

2009-09-08T04:26:00.000-07:00

Je bent veertig en begint een eigen bedrijf. Zoals zoveel anderen. Je schrijft teksten, redigeert en begeleidt projecten. En daar zoek je dan een goede naam bij. Eentje die bij je past en die ook nog lekker bekt. Maar ook een naam die er nog niet is. Een helse zoektocht omdat alle leuke, lekkere en goede namen al lijken te bestaan. Ik wil iets met lef en opeens roept manlief vanuit de keuken; “Wel lef hé om iets met letters te gaan doen”. Dank je schat, de naam is geboren; Lef met Letters. Het voelt goed, het is toch ook best spannend om na een lange loopbaan bij diverse werkgevers voor jezelf te beginnen. Geen pensioenopbouw meer, geen werk, geen inkomen maar wel drie kinderen waar je goed voor wilt zorgen. Lef dus en doorzettingsvermogen. Zo voelt dat voor mij nog steeds.

Totdat ik gisterenavond naar het Journaal keek. De sudanese journaliste Lubna Hussein gaat de gevangenis in omdat ze in het openbaar een broek droeg. De rechtbank veroordeelde de vrouw tot een boete van zo’n 150 euro, of een celstraf van een maand. Eigenlijk had Hussein, net als de andere vrouwen die ook een broek droegen, veertig zweepslagen moeten hebben. Maar Hussein werkte bij de Verenigde Naties en dan ben je onschendbaar. Hussein kon dus helemaal geen straf krijgen. Maar Hussein heeft lef. Heel veel lef! Ze wil gewoon een broek dragen en wil hier ook voor vechten. Dus nam ze ontslag. En nu heeft de rechter besloten tot een geldboete of een maand gevangenisstraf. Hussein maakt een statement en kiest ervoor om haar celstraf uit te zitten. Wat een lef om je eigen leven zo in de strijd te gooien voor een hoger doel. Mijn lef valt daarbij in het niet!